31/1/11

Συρανό Ντε Μπερζεράκ του Εντμόντ Ροστάν, Εθνικό Θέατρο


"Όλη η ζωή μου είναι εκεί, σε μια στιγμή και μόνη"

Ο Νίκος Καραθάνος σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί- ως Συρανό- σε μία από τις καλύτερες και πιο ενδιαφέρουσες μεταφορές του κλασικού αυτού έργου στο θέατρο. Μαζί με αξιόλογους ηθοποιούς υφαίνουν μία παράσταση γεμάτη χρώματα, μουσικές, ποίηση, ζωντάνια, που μας καθήλωσε, μας έκανε να γελάσουμε, μας συγκίνησε.

Η ιστορία είναι γνωστή. Ο ανεκπλήρωτος έρωτας του Συρανό για τη Ρωξάνη (Λένα Κιτσοπούλου), βρίσκει διέξοδο στο πρόσωπο του Κριστιάν (Χρήστος Λούλης), ο οποίος ζητάει τη βοήθειά του προκειμένου με τα λόγια του να μαγέψει την όμορφη Ρωξάνη. Και το ταξίδι ξεκινάει.. Ο Συρανό μέσα από τα λόγια του αποκαλύπτει το μεγαλείο του έρωτα και της ψυχής του.

"Έρωτας είναι μάτια μου, έρωτας μανιασμένος!
Όμως χωρίς εγωισμό, μόνο λίγο θλιμμένος!
Την ευτυχία μου θα'δινα εγώ για τη δικη σου
Και ας μη μάθαινες ποτέ τίποτα στη ζωή σου!
Αρκεί μόνο από μακριά ν'ακούω να γελάς,
Να ξέρω πως το γέλιο σου λίγο μου το χρωστάς"

Ο Καραθάνος έχει κάνει μία παράσταση με καταπληκτικούς ηθοποιούς. Για τον ίδιο θα μιλήσω στο τέλος. Όλα τα παιδιά που απαρτίζουν την ομάδα-στράτευμα παίζουν εξαιρετικά. Τα σύγχρονα σκηνοθετικά τρικ γίνονται ένα με την εποχή - ο Συρανό πρωτοπαρουσιάστηκε το 1897- κι ενώ ομολογώ ότι είχα μία αμφιβολία σχετικά με το πως θα αφομοιωθούν τα σύγχρονα στοιχεία, χωρίς να φαντάζουν ξένα- το αποτέλεσμα με εξέπληξε.
Διαβάζοντας, επίσης, για τη μεγάλη επιτυχία που είχε ο Συρανό όταν παρουσιάστηκε στη Γαλλία παρατηρεί κανείς το πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξε η παράσταση για την εποχή, που το ηθικό των Γάλλων ήταν χαμηλό. Πρόκειται για την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα. Η εποχή αυτή χαρακτηρίστηκε από ένα είδος "ασθενικότητας", από έλλειψη ζωντάνιας και ηρωικής διάθεσης, καθώς και από τη διάθεση των Γάλλων για ειρήνη και ενότητα της χώρας.
Όλα αυτά αποδίδονται με μαγικό τρόπο....

Και ο ίδιος ο Καραθάνος καταφέρνει (γιατί είναι πραγματικά ένας ΜΕΓΑΛΟΣ ηθοποιός), να πάρει το χαρακτήρα του Συρανό, του άσχημου Συρανό με την τεράστια αντιαισθητική μύτη, και να τον μεταμορφώσει σε έναν χαρακτήρα που αποπνέει ομορφιά, χάρη, έρωτα τόσο, που υπάρχουν στιγμές που την ασχήμια του δεν τη βλέπεις καν, δε την παρατηρείς. Μεγάλο κεφάλαιο για το ελληνικό θέατρο ο Καραθάνος.
Η Λένα Κιτσοπούλου παίζει μία κάπως νευρωτική Ρωξάνη, αφού υπάρχουν στιγμές που είναι περισσότερο υπερβολική από όσο πρέπει. Ο Χρήστος Λούλης είναι αρκετά καλός στο ρόλο του Κριστιάν και επίσης εξαιρετικός είναι ο Άγγελος Παπαδημητρίου, που παίζει τον Ντε Γκυς.

Ο Συρανό ντε Μπερζεράκ είναι μία παράσταση που παίζεται από μία πολύ ωραία παρέα. Με μαέστρο το Νίκο Καραθάνο και όργανα όλους τους ηθοποιούς που τον πλαισιώνουν, απολαύσαμε μία παράσταση γεμάτη κέφι, χρώμα, έρωτα, ζωντάνια, μουσική, χαρά. Ένα ζωντανό θέατρο. Και φύγαμε πλήρεις. Αυτό δεν είναι άλλωστε και το ζητούμενο;

25/1/11

"Biutiful" του Alejandro Gonzalez Innaritu


Πήγα προετοιμασμένη για μεγάλη κατάθλιψη. Έφυγα μαγεμένη για ακόμα μία φορά από αυτόν τον εκπληκτικό σκηνοθέτη.

Το σκηνικό η Βαρκελώνη. Όχι αυτή που ξέρουμε, η άλλη, η δύσκολη, η μαύρη, η καταθλιπτική. Η Βαρκελώνη με τους μεγάλους δρόμους, τα αξιοθέατα και τα κτήρια του Gaudi φαίνεται από μακριά σαν "ξένο σώμα" μέσα στη μαυρίλα. Ο πρωταγωνιστής Ούξμπαλ (Javier Bardem), ένας μικροαπατεώνας που ζει κάνοντας το μεσάζοντα σε μετανάστες και μπάτσους, έχει δύο παιδιά, μία σύζυγο άρρωστη με μανιοκατάθλιψη και μία ζωή μαύρη όσο δεν πάει άλλο. Σα να μην έφταναν όλα αυτά, μαθαίνει ότι είναι στο τελευταίο στάδιο καρκίνου κι έχει μόλις δύο μήνες ζωής.. Καταλαβαίνω πως όταν κάποιος διαβάσει την υπόθεση, θα πιστέψει- όπως κι εγώ άλλωστε ότι η ταινία θα είναι σκέτη μιζέρια. Λάθος.

Ο Innaritu είναι ένας ιδιαίτερος σκηνοθέτης. Έχει σκηνοθετήσει το "Βαβέλ" και τα "21 γραμμάρια", ταινίες που έχουν πάντα μα πάντα κάτι να σου πουν, κάτι να σου αφήσουν.
Έτσι και με το Biutiful. Είναι από τις λίγες ταινίες που εξυμνούν τη σχέση ζωής με τον πατέρα. Ο πατέρας είναι το επίκεντρο, είναι αυτός που παλεύει για τα παιδιά του, είναι αυτός που δε γνώρισε τον δικό του πατέρα και αυτό είναι κάτι που τον βασανίζει αδιάκοπα, είναι αυτός που μαθαίνει ότι πεθαίνει και προσπαθεί να βάλει τη ζωή του σε τάξη, να αφήσει τα παιδιά του ασφαλή, να τακτοποιήσει τα διάφορα θέματα οικονομικά. Δε θέλει τα παιδιά του να τον ξεχάσουν, δε θέλει να έχει περάσει από τη ζωή τους σαν περαστικός... Και τι απόλυτη σκηνή - νομίζω από τις πιο συγκινητικές σκηνές που έχω δει ποτέ στον κινηματογράφο- το σφιχταγκάλιασμα ( με όλη τη σημασία της λέξης) που κάνει με την κόρη του, όταν η μικρή καταλαβαίνει ότι εκείνος πεθαίνει.." Κοίτα με" της λέει "κοίτα το πρόσωπό μου και μην με ξεχάσεις ποτέ Άνα"

Στην ταινία εκτός από τη σχέση του πατέρα με τα παιδιά καταγράφεται και η μεγάλη εξαθλίωση των μεταναστών που για ένα κομμάτι ψωμί δουλεύουν κάτω από άθλιες συνθήκες. Περιγράφεται με εξαιρετικό τρόπο και τραγική κατάληξη η ιστορία 25 Κινέζων θύματα αυτής της ιστορίας.

Η ταινία με συγκίνησε βαθύτατα και πολύ ουσιαστικά. Η αρρώστια ήταν το τελευταίο που με απασχόλησε. Ο Javier Bardem είναι τόσο καλός στο ρόλο αυτό που ένιωθα την αγωνία του, αντιλαμβανόμουνα το άγχος του, τη στεναχώρια του... Όπως και στην ταινία "Η Θάλασσα Μέσα μου", που πρωταγωνιστούσε, με παρέσυρε, με ταξίδεψε, μου προκάλεσε θλίψη και τελικά με εξιλέωσε.... Ο Bardem είναι από τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του και ειδικά στην ταινία αυτή είναι ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΣ. Κέρδισε το βραβείο ερμηνείας στις Κάννες και όπως γράφει και ο κριτικός κινηματογράφου του "Αθηνοράματος" και συμφωνώ απόλυτα, καταφέρνει να μετατρέψει τον καταραμένο ήρωά του σε μία αξέχαστη κινηματογραφική φιγούρα.



20/1/11

"Άννα, Είπα" του Παναγιώτη Μεντή, Θέατρο Στοά


"Πως να αποτυπώσεις στο χαρτί ένα ταραγμένο εγκεφαλογράφημα? Πως να το αποτυπώσεις με λόγια? Ξεκίνησα να γράφω για την Άννα ακούγοντας τη σιωπή μιας γυναίκας. Μια σιωπή χωρίς συνείδηση από την ίδια. Μια σιωπήπου στο μυαλό μου πήρε διάφορες διαστάσεις. Την είδα άλλοτε σαν σιωπή- στάση ζωής, άλλοτε σαν σιωπή-διαμαρτυρία, άλλοτε σαν σιωπή- πολιτική πράξη κι άλλοτε σαν σιωπή- επιλογή άμυνας απέναντι στη βία και τη μικρότητα, ενός ανθρώπου που είδε και τρόμαξε"

Ήξερα ότι η παράσταση θα ήταν καλή. Δε φανταζόμουνα ότι θα ήταν τόσο καλή. Ότι θα έφευγα και θα είχα τέτοια πληρότητα και συγκίνηση που λίγες, πολύ λίγες παραστάσεις μου έχουν προσφέρει μέχρι στιγμής. Η Λήδα Πρωτοψάλτη είναι απλά συγκλονιστική. Όπως και όλοι όσοι παίζουν. Στο πρόγραμμα διαβάζω και το εξής απίστευτο: "Η Λήδα Πρωτοψάλτη σπούδασε μόνο έναν χρόνο στην Σχολή του Θεάτρου Τέχνης Κ.Κουν, και παίρνει εκτάκτως επαγγελματική άδεια ηθοποιού, μετά από πρόταση του ίδιου του Κουν". Καταλαβαίνετε για τι ηθοποιό μιλάμε...

Το θέμα: Κλεισμένη σε ένα θάλαμο ψυχιατρικής κλινικής η Άννα αναπλάθει το παρελθόν της και κυρίως τη δύσκολη σχέση με τη μάνα της.
Στην ουσία αυτό που παρακολουθούμε και είναι συγκλονιστικό είναι την Άννα στο ψυχιατρείο και όλοι οι υπόλοιποι που παίζουν, να είναι οι αναμνήσεις της και το υποσυνείδητό της. Μπλοκαρισμένη από μία μάνα που μονίμως τη μείωνε και την υποτιμούσε κι έναν πατέρα που ήταν λάτρης των Θείων και τελείως άβουλος, η Άννα ισορροπεί με δυσκολία ανάμεσα στο μίσος, την εξάρτηση και τις ενοχές για τη μητέρα της, τη λύπηση, τον οίκτο και την παθολογική αγάπη για τον πατέρα της. Ταλαιπωρημένη από τις "αρρώστιες του μυαλού", αναπολεί με δυσκολία τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια, κατακεραυνώνει τους ανθρώπους που την πλήγωσαν, αλλά στην ουσία δεν ξεφεύγει ποτέ από τις αναμνήσεις αυτές, που τη στοιχειώνουν και την κατατρέχουν.

Η απόδοση των παραπάνω σκηνοθετικά είναι σε άλλα επίπεδα. Το παιχνίδι με τους φωτισμούς, ανάλογα με τη διάθεση είναι ασύλληπτο. Η επιλογή της μητέρας εις διπλούν (σκηνοθετικό εύρημα), δίνει την ένταση που χρειάζεται και τη δυναμική των αναμνήσεων που κατατρέχουν.
Η Λήδα Πρωτοψάλτη είναι καταπληκτική. Σε συνεπαίρνει, σε συγκινεί, σε κάνει να γελάς, σε ταξιδεύει και εν τέλει σε λυτρώνει. "Ιδού η Δούλη σου Μητέρα", και το Θέατρο δονείται από συγκίνηση.... Πραγματικά μία παράσταση που αξίζει να δει κανείς και να αφεθεί να παρασυρθεί από τη δίνη των συναισθημάτων που προκαλεί. Και να μην μείνει μόνο στην κακή ανάμνηση της μητέρας μόνο ως ανάμνηση, αλλά να δει τη ζημιά που αυτή έχει κάνει στην προσωπικότητα και την ψυχολογία της Άννας, ζημιά ανεπανόρθωτη για την αυτοπεποίθησή της, από την οποία δε μπόρεσε να ξεφύγει ποτέ.

Και κάτι τελευταίο. Δυστυχώς το θέατρο ήταν σχετικά άδειο (max 25-30 άτομα) και είναι τόσο κρίμα να μη γεμίζουν αυτά τα θέατρα. Είναι τόσο ωραίο να φεύγεις τόσο πλήρης από μία παράσταση που έχει κάτι να σου πει, που ακουμπά στο συναίσθημα και τη λογική και τη θυμάσαι όσος καιρός κι αν περάσει.


18/1/11

"Ο θάνατος κι η κόρη" του Άριελ Ντόρφμαν


"Ένα τυχαίο γεγονός, μία απλή σύμπτωση, είναι ικανά να ανατρέψουν μία ισορροπία κεκτημένη με μεγάλο μόχθο και να καθορίσουν μία νέα πραγματικότητα. Να φέρουν στην επιφάνεια ότι κρυβόταν για καιρό και να δημιουργήσουν μία σειρά ανεξέλεγκτων αντιδράσεων. Πολύ περισσότερο, όταν αυτό που κρύβεται είναι μία ταραγμένη ψυχή γεμάτη ανεπούλωτα τραύματα, ανοιχτές πληγές και συσσωρευμένο πόνο" , Ειρήνη Μουντράκη, Θεατρολόγος/Κριτικός Θεάτρου.
Ο Θάνατος κι η Κόρη γράφτηκε το 1991 και πραγματεύεται την ιστορία της Παουλίνας, θύματος της Χιλιανής δικτατορίας. Η Παουλίνα συνελήφθη και βασανίστηκε ανελέητα, βιάστηκε επανειλημμένα( υπό τους ήχους του κουαρτέτου του Σούμπερτ "Ο Θάνατος και η Κόρη" - εξού κι ο τίτλος) και στο χείλος του θανάτου αφέθηκε ελεύθερη.
Στο παρόν, 15 χρόνια μετά, η Παουλίνα έχει μάθει να ζει με τον τρόμο που στοιχειώνει τη ζωή της και την καθημερινότητα της. Δεκαπέντε χρόνια μετά ο συζυγός της έχει μόλις δεχθεί πρόταση από τον νέο Πρόεδρο της χώρας, να είναι μέλος στην Επιτροπή Έρευνας για τα εγκλήματα που διεπράχθησαν στην διάρκεια της δικτατορίας. Και τότε εμφανίζεται ένας καλοσυνάτος κύριος, ο οποίος βοηθά το σύζυγό της, όταν ο τελευταίος παθαίνει λάστιχο. Τι γίνεταιο όμως όταν η Παουλίνα αναγνωρίζει στο πρόσωπο του κυρίου το βασανιστή της? Όταν της δίνεται η ευκαιρία να εκδικηθεί?

Το έργο έχει μία τεράστια δυναμική. Το θέμα από μόνο του είναι πολύ δυνατό. Δε θα έλεγα το ίδιο και για τους ηθοποιούς, ή μάλλον για να είμαι δίκαιη, συγκεκριμένα για την Κατερίνα Λέχου (Παουλίνα). Το παλεύει πολύ η αλήθεια είναι, αλλά δε νομίζω ότι καταφέρνει να πάρει το ρόλο και να τον απογειώσει. Η ιστορία περιγράφει μία γυναίκα πονεμένη, αλλά και θυμωμένη, που δεν έχει μοιραστεί τις τραγικές στιγμές που πέρασε, ούτε με τον άντρα της. Η Λέχου έχει μία φωνή που ίσα που βγαίνει και όσο κι αν προσπαθεί δε μπορεί να πείσει ότι είναι η γυναίκα αυτή. Αλλά ακόμα και στις απειλητικές σκηνές, δεν μου προξένησε καμία συγκίνηση, κανένα έντονο συναίσθημα. Ο σύζυγός της ( Αλέξανδρος Σταύρου) προσωπικά μου άρεσε πολύ. Παίζει πολύ πειστικά το ρόλο του, ισορροπεί με επιτυχία ανάμεσα στο δίκαιο και στον πόνο για τη γυναίκα του και καταφέρνει εν τέλει να αποδώσει τα του Καίσαρος τω Καίσαρι.
Η ευχάριστη έκπληξη είναι ο βασανιστής (Μάνος Ζαχαράκος), ο οποίος παίζει αρκετά καλά και σώζει κάπως την κατάσταση.

Δεν είναι από τις παραστάσεις που θα πρότεινα σε κάποιον να δει, γιατί παρόλο που το θέμα βοηθάει, δεν εμβαθύνει καθόλου στην ψυχολογία των καταστάσεων αυτών. Είναι μία σχετικά καλή απόδοση των ρόλων, αλλά μέχρι εκεί.

1/11/10

28/10/2010 Dubai & Έρημος


Μετά από αρκετή σκέψη για το που θα πάμε να ξεκουραστούμε το τριήμερο της 28ης Οκτωβρίου, έπεσε η ιδέα για Dubai. Θεωρήσαμε ότι θα είναι κάτι το εξαιρετικό και διαφορετικό και ξεκινήσαμε την περιπέτεια...
Νομίζω ότι η λέξη που χαρακτηρίζει την πόλη αυτή είναι "εξωπραγματικό".... Όλα είναι σαν από διαφορετικό πλανήτη. Ουρανοξύστες ο ένας δίπλα στον άλλον σε απόσταση αναπνοής, μισοτελειωμένα κτήρια- γιατί η κρίση έχει χτυπήσει κι εκεί- και τεράστια ΤΕΡΑΣΤΙΑ εμπορικά κέντρα (MALLS). Ψώνια μέχρι τελικής πτώσεως, σε σημείο που δε θέλεις άλλο πια, ζαλίζεσαι. Αρκεί να πώ ότι εκεί βρίσκεται το μεγαλύτερο mall του κόσμου με 1200 μαγαζιά και 160 εστιατόρια (Dubai Mall) και εννοείται ότι πρέπει να πάτε ακόμα κι αν δεν ψωνίσετε απολύτως τίποτα. Επίσης έξω από το mall υπάρχουν τα περιβόητα συντριβάνια που κινούνται ανάλογα με τη μουσική υπόκρουση κι αυτό είναι θέαμα από μόνο του.

Ξενοδοχείο: Μείναμε στο "The Palace Old Town" (http://www.theaddress.com/en/hotel/the-palace-old-town), ένα από τα ωραιότερα ξενοδοχεία που έχουμε μείνει. Βρίσκεται απέναντι από το Burj Al Khalifa, το ψηλότερο κτήριο του κόσμου και σε μία γενικώς εξαιρετικότατη περιοχή (πιστεύω ότι είναι η καλύτερη περιοχή του Dubai).

Φαγητό: Η αλήθεια είναι ότι αυτές τις μέρες δοκιμάσαμε 6 διαφορετικές κουζίνες. Θα ξεκινήσω με την ινδική που ήταν εκπληκτική. Το εστιατόριο λέγεται Amal και βρίσκεται μέσα στο Burj al Khalifa. Εξαιρετικό φαγητό- αρκετά καυτερό βεβαίως βεβαίως- και ένα αξιοπρόσεκτο ιδιαίτερο εστιατόριο. Τη επόμενη μέρα περάσαμε στην Ιρανική κουζίνα στο εστιατόριο Shabestan, στο ξενοδοχείο Radisson SAS. Πολύ καλή και η Ιρανική κουζίνα με ωραία κρέατα, σαλάτες και τρομερές πίτες....

Βόλτα στο Dubai: Το μέρος αυτό είναι πολυδιαφημισμένο για τις υπερβολές και τη χλιδή του. Το σίγουρο είναι ότι τα περισσότερα από αυτά είναι υπερτιμημένα. Το περιβόητο Palm Tree που φαίνεται από το διάστημα, μάλλον η θέα είναι καλύτερη από κεί γιατί από κοντά δεν είναι κάτι το τρομερό, φανταστείτε μονοκατοικίες ολόιδιες η μία δίπλα στη άλλη που το μόνο καλό είναι ότι βγαίνουν στη θάλασσα, κατά τα άλλα.....
Αυτό βέβαια που δεν υπάρχουν λόγια να περιγραφεί είναι το Burj al Arab. Τι κιτσιά ήταν αυτή? Πόσο χάλια ήταν αυτό το μέρος? Είναι τόσο πολύ αντιαισθητικό που ξεχνάς να κοιτάξεις τη θέα που είναι και το μόνο που αξίζει. Δε σας προτείνω να πάτε κι ας πιστεύετε ότι "ήρθα στο Dubai δε θα δω το Burj al Arab"??

Καλές ήταν λοιπόν οι τρεις μέρες στο Dubai είπαμε όμως να δοκιμάσουμε να μείνουμε και μία μέρα στην έρημο.....οδηγώντας έτσι τον εαυτό μας σε μία από τις συγκλονιστικότερες εμπειρίες που έχουμε βιώσει ως τώρα. Το Al maha resort (http://www.emirateshotelsresorts.com/al-maha/index.html) είναι ένα απίστευτο ξενοδοχείο στη μέση του πουθενά, και κυριολεκτώ. Μία ώρα έξω από το Dubai και στο κέντρο της Αραβικής ερήμου εκτείνεται μία έκταση σαν όαση με σουίτες- σκηνές καθεμία με τη δική της πισίνα, όπου κολυμπάς και δίπλα σου τρέχουν γαζέλες και πετούν πουλιά.
Η εμπειρία αυτή ήταν μοναδική. Καταρχήν είχε πολύ ωραίο φαγητό και πολύ καλή λίστα κρασιών. Κατά δεύτερον είχε απίστευτες δραστηριότητες- κάναμε βόλτα με τζιπ για να δούμε τα ζώα, καβαλήσαμε τις καμήλες και κάναμε 40 λεπτά δρόμο μέσα στην έρημο την ώρα του ηλιοβασιλέματος, βγήκαμε με τζιπ στη μαύρη νύχτα, απομακρυνθήκαμε από το ξενοδοχείο και κλείσαμε φώτα για να δούμε τα αστέρια και ήταν μαγεία....

Πιστεύω ότι ήταν από τις ωραιότερες εμπειρίες που έχω ζήσει, ταξίδεψε το μυαλό και αποκόπηκε τελείως από την καθημερινότητα, κι ας μην είχα τον καλύτερό μου φίλο στα ταξίδια- τον πατέρα μου- να του διηγηθώ πόσο ωραία ήταν.... και ήταν από τις φορές που μου έλειψε πολύ....

20/2/10

Μαδρίτη forever.....

Ήρθε και η ώρα της Μαδρίτης....
Νομίζω ότι καταρχήν διαλέξαμε πολύ καλή εποχή. Άνοιξη, όπως ακριβώς και στην Ελλάδα, μια χαρά θερμοκρασίες, όλα ανθισμένα και πάει λέγοντας.
Κατά δεύτερον είχαμε καλούς φίλους που μας περιποιήθηκαν και μας διευκόλυναν όταν αποφασίσαμε να κάνουμε και μία βόλτα εκτός πόλης.
Για να μην μακρυγορώ αλλά και γιατί θέλω το blog αυτό να αποτελέσει και έναν οδηγό με λεπτομέρειες λίγο πιο ψαγμένες αρχίζω και παραθέτω τα ακόλουθα.

Η Μαδρίτη είναι μια πολύ ζωντανή πόλη! Θυμίζει αρκετά την Αθήνα(στο ομορφότερό της), στην κίνηση(πρωί και βράδυ) και στην τρέλα...

Ξενοδοχείο: Μείναμε στο Husa Princessa στην Calla Princessa. Καλό ξενοδοχείο, τίποτα το ιδιαίτερο, αλλά με μεγάλα, ευρύχωρα δωμάτια, 24ωρο room service(πολύ χρήσιμο σε έκτακτες περιπτώσεις) και αξιοπρεπές πρωινό- και όχι ακριβό. Αν το επιλέξετε ζητήστε δωμάτιο που να έχει ξεχωριστό χώρο-γκαρνταρόμπα(εκεί μπορείτε να βάζετε τα ρούχα σας, χωρίς να χρειάζεται να είναι μαζεμένα). Επίσης είναι πολύ κοντά στο κέντρο άρα κι αυτός είναι ένας λόγος...
Φαγητό: τι να πει κανείς για το φαγητό της Μαδρίτης??
Την πρώτη μέρα φάγαμε στο Botin, παραδοσιακή ταβέρνα στο κέντρο της πόλης με σπεσιαλιτέ το λεγόμενο "cochinillo"- μωρό γουρουνάκι που το σφάζουν με το που γεννιέται(ξέρω ακούγεται πολύ άσχημο, αλλά το άτιμο είναι πεντανόστιμο) και το ψήνουν σε χτιστό φούρνο για 4-5 ώρες..... Λουκούμι... ή έτσι τουλάχιστον νομίζαμε μέχρι που το ξαναφάγαμε δύο μέρες μετά στη Σεγκόβια- και τότε πάθαμε πραγματικά την πλάκα μας... Αλλά ας μην προτρέχω.. Το συνοδεύσαμε δε μένα εξαιρετικό tempranillo- Dalmau 2004- που ήταν αξιομνημόνευτο.
Την Πέμπτη το βράδυ ακολούθησε το "La Favorita", ισπανικό εστιατόριο με μία ιδιαίτερη νότα... Οι σερβιτόροι είναι τραγουδιστές της όπερας.....και εκεί που σε σερβίρουν, ξαφνικά εμφανίζεται από το πουθενά ένας πιανίστας και αρχίζουν να τραγουδάνε όπερα- γνωστά κομμάτια- και μάλιστα είναι εξαιρετικά καλοί. Το φαγητό δεν έλεγε και πολλά πράγματα αλλά αξίζει να έχετε αυτην την εμπειρία- είναι κάτι που δεν έχετε ξαναδεί!

Την Παρασκευή το μεσημέρι δοκιμάσαμε φαγητό σε βάσκικο εστιατόριο στο κέντρο της παλιάς πόλης της Μαδρίτης. Αυτό μην το χάσετε με τίποτα!!!! "Casa Julian de Tolosa".....Αν σας αρέσει το κρέας, αυτό είναι το μέρος σας. Οι Βάσκοι ψήνουν το κρέας με μία ιδιαίτερη διαδικασία, σε ειδικές σχάρες και το αποτέλεσμα απλά δεν υπάρχει! Εκεί φάγαμε σπαράγγια άσπρα μεγάλα, καρδιές από φύλλα μαρουλιού, ψητή πεσκανδρίτσα απίστευτη, και την αποθέωση όλων, τη μοσχαρίσια μπριζόλα που και τώρα που την περιγράφω μου τρέχουν τα σάλια....Όλα αυτά τα συνοδεύσαμε με ένα ribera del duero και ακολούθησε ένα priorat (Les Terasses), όπως καταλάβατε κόκκινα κρασιά αν και φάγαμε ψάρι... Γιατί? Γιατί οι Ισπανοί παλαιώνουν τα κρασιά τους κι έτσι μαλακώνουν οι τανίνες και ταιριάζουν εξαιρετικά με λιπαρές συνταγές με ψάρια(πολύ καλή πληροφορία).
Την Παρασκευή το βράδυ είχαμε προγραμματίσει να φάμε στο Casino (εστιατόριο τύπου El Bulli για τους γνωρίζοντες), το οποίο στεγάζεται σε ένα πολύ μεγαλόπρεπο social club της Μαδρίτης. Εκεί είχαμε μία από τις ωραιότερες εμπειρίες της ζωής μας... Μενού συγκλονιστικό, σέρβις εξαιρετικό, κρασιά πολύ ενδιαφέροντες συνδυασμοί... Εκεί δοκιμάσαμε να ταιριάξουμε sherry αντί για κρασί με κάποια έντονα πιάτα (τύπου αστακό με σάλτσα και ξηρούς καρπούς) και το αποτέλεσμα ήταν τελείως απροσδόκητο... Το φαγητό είναι μία τελείως ξεχωριστή εμπειρία σε εστιατόρια αυτού του τύπου και αν μπορείτε και έχετε χρόνο, το συστήνω ανεπιφύλακτα- είναι τσιμπημένο αλλά αξίζει τα λεφτά του και με το παραπάνω...Ίδιας φιλοσοφίας και λογικής είναι το δικό μας "Funky Gourmet", το οποίο θα αναλύσω σε άλλη ανάρτηση.

Το Σάββατο το πρωί και χάρη στον φίλο μας Juan Pedro αποφασίσαμε να δούμε και τα περίχωρα της Μαδρίτης. Σταθμός πρώτος- χωριό Villacastellano, φημισμένο για την παραγωγή jamon. Εκεί επισκεφθήκαμε το πιο φημισμένο εργοστάσιο παραγωγής jamon- to Prudencia.. Απροσδόκητη πληροφορία: το χαμόν για να είναι έτοιμο προς πώληση από την ημερομηνία σφαγής του γουρουνιού μεσολαβούν 3-4 χρόνια. Εκεί ο καλός μου είχε την ευκαιρία να δει τη διαδικασία παραγωγής του- εγω δεν άντεξα τη μυρωδιά και εξαφανίστηκα προκειμένουν να αποφύγουμε τα χειρότερα....
Σταθμός δεύτερος- η πόλη της Σεγκόβια, πόλη χτισμένη σε λόφο με κύριο χαρακτηριστικό το Αλκαζάρ της- το φρούριό της δηλαδή, το οποίο μπορούσες να επισκεφθείς και άξιζε τον κόπο. Σε γενικές γραμμές είναι μία πόλη αρκετά προσεγμένη, χωρίς όμως κάποιο ιδιαίτερο στοιχείο παρα μόνο την είσοδο της πόλης, η οποία είναι αρκετά εντυπωσιακή. Αφού περπατήσαμε αρκετά και η κούραση ήταν πια έκδηλη καθίσαμε σε μία ταβέρνα πριν την είσοδο της πόλης (εδώ η μνήμη μου με εγκαταλείπει) και φάγαμε το πραγματικά αυθεντικό cochinillo της Ισπανίας.... Απερίγραπτη γεύση- δεν προσπαθώ καν να πω περισσότερα
Περιττό βέβαια να πω ότι το Σάββατο το βράδυ δεν κάναμε τίποτα, γιατί μετά από τόσο περπάτημα και τόσο φαγητό, προτιμήσαμε να ξεκουραστούμε και έτσι για αλλαγή να μη φάμε για βράδυ...Ευτυχώς!

Την Κυριακή ξυπνήσαμε όλο ενέργεια και αποφασίσαμε πριν αφήσουμε την πανέμορφη Μαδρίτη να περάσουμε και μία βόλτα από το Τολέδο... Πόσο καλά πράξαμε...
Το Τολέδο είναι πανέμορφο, λες και έχει βγει από παραμύθι, από μία άλλη εποχή. Τεράστιο μείγμα πολιτισμών- Ρωμαίοι, Άραβες, Εβραίοι, πολλά πράγματα να δεις, η πόλη που έζησε και πέθανε ο Ελ Γκρέκο. Έχει πολλά αξιοθέατα που αξίζουν- ο Καθεδρικός του Ναός, η Εβραϊκή Συναγωγή, το έργο του Ελ Γκρέκο που ζωγραφίστηκε εκεί και δεν μετακινήθηκε ποτέ- "η ταφή του κόμη Οργκάθ"-η εκκλησία του Σαν Τομάς, αλλά και το σπίτι που λέγεται ότι έζησε ο Ελ Γκρέκο, το οποίο ήταν σε ανακαίνιση κι έτσι δε μπορέσαμε να το δούμε. Ήμασταν και τυχεροί γιατί πέσαμε στην Κυριακή των Βαϊων και παρακολουθήσαμε και όλο το τελετουργικό της ημέρας με τους κληρικούς να ψέλνουν περπατώντας σε όλη την πόλη...
Και για να μην παραλείψω και το φαγητό, το παραδοσιακό φαγητό του Τολέδου είναι το κυνήγι, οπότε φάγαμε στο εστιατόριο "La Perdiz", εγώ ελάφι(έγλειφα και τα δάχτυλά μου και ο Κωνσταντίνος πέρδικα- εξαιρετική επίσης)

Αξιοθέατα: Η Μαδρίτη έχει αρκετά και πολύ γνωστά. Επισκεφθήκαμε το Prado, το οποίο προσωπικά με ενθουσίασε- ιδιαίτερα οι συλλογές του Goya και του Velaskez αλλά και του El Greco. Κατά τα άλλα, περάσαμε από την αρένα όπου γίνονται ταυρομαχίες, φυσικά από το Santiago Bernabeu, περπατήσαμε όλη την παλιά πόλη και την κλειστή της αγορά- που είναι ένα πραγματικό κόσμημα....

Για το τέλος άφησα την πληροφορία που αφορά κυρίως τις γυναίκες. Μην ξεχάσετε να περάσετε μία βόλτα από τα πολυκαταστήματα El Corte Inglesias- υπάρχουν παντού στη Μαδρίτη- αλλά και τη πολύβουη οδό Serrano και ιδιαίτερα στα δρομάκια γύρω της, οπού θα βρείτε εξαιρετικά πράγματα να αγοράσετε....

Εξαιρετική ανάμνηση το μοναδικό κρασί που δοκιμάσαμε στην κάβα La Vinia- Vega Sicilia Unico....Χωρίς Λόγια....

16/12/09

Για τον μπαμπά μου.....

Στις 18 Νοεμβρίου 2009 έχασα τον αγαπημένο μου πατέρα..
Αυτό το post λοιπόν του το αφιερώνω, διότι μετά το θάνατό του αντιληφθήκαμε ότι είχε μεγάλο ταλέντο στο γράψιμο, το οποίο δυστυχώς δεν το εκμεταλλεύτηκε ποτέ...
Ο πατέρας μου ήταν ένας πολύ καλός άνθρωπος. Θα μου πείτε ο καθένας μπορεί να το πει αυτό για τον δικό του άνθρωπο, όμως αυτό είναι μια μεγάλη αλήθεια. Ξεκίνησε νέος την Ιατρική επιστήμη και ήταν απο τους πρώτους που εργάστηκε ως Ορθοπεδικός στην πόλη των Ιωαννίνων. Όσο αγαπούσε την επιστήμη του άλλο τόσο αγαπούσε και τους συνανθρώπους του. Και ήταν κι αυτό πολύ καταπραϋντικό τις δύσκολες τελευταίες μέρες, να βλέπεις κόσμο που τον ήξερε να ρωτάει γι'αυτόν, να ενδιαφέρεται. Και όλοι να έχουν να πουν πολλές ιστορίες για κείνον. Πόσο τους βοήθησε, πως νοιαζόταν, πόσο δραστήριος ήταν.Κι εγώ τον θυμάμαι πανταχού παρόν, να κάνει πολλά πράγματα, να τρέχει από δω κι απο κει, να είναι παντού (χαρακτηριστική ατάκα όλης της οικογένειας "'Οποια πέτρα κι αν σηκώσεις τον Μαντά θα βρεις από κάτω.")
Ο πατέρας μου ήταν αστείος. Είχε μία απίστευτη αίσθηση του καλού χιούμορ, είχε πάντα ιδιαίτερη σχέση με τους νέους ανθρώπους, έπαιζε μαζί μας παιχνίδια γνώσεων και μας νευρίαζε επειδή τα ήξερε όλα, χόρευε στα δικά μας πάρτυ και κέρδιζε τις εντυπώσεις, συμμετείχε στις παρέες μας χωρίς να αφήνει την αίσθηση ενός μεγάλου ηλικιακά ανθρώπου, αλλά ενός συνομήλικου (οι παρέες της Λευκάδας θυμούνται σίγουρα τις βραδιές παντομίμας, όπου πρωταγωνιστούσε).
Ο πατέρας μου είχε πολύ καλούς φίλους. Ανθρώπους που τον αγαπούσαν πραγματικά και με τους οποίους πέρναγε καλά. Είχε φίλους που τους έκανε σε μεγάλη ηλικία, αλλά αποδείχτηκαν πιο πραγματικοί από αυτούς που διατηρούσε από παλιά, και που στη διάρκεια της πορείας του τον πίκραναν και τον στεναχώρησαν πολύ.
Ο πατέρας μου είχε τη μαμά μου. Μία πολύ καλή σχέση, που άντεξε στο χρόνο και έδωσε σε μας, τα παιδιά του, ένα φωτεινό παράδειγμα για τις δικές μας οικογένειες. Με τη μαμά μου ταξίδεψαν, γλέντησαν, πέρασαν τόσο καλά, και οι αναμνήσεις που κρατάει και η ίδια είναι πολύτιμες για τη ζωή της μετά από κείνον.
Ο πατέρας μου ήξερε να περνάει καλά. Δεν έζησε πολύ αλλά έζησε πολύ καλά. Όπως έλεγε κι ο ίδιος άλλωστε έκανε τόσα πολλά πράγματα που η ζωή του ήταν γεμάτη εικόνες, εμπειρίες, μέρη που ταξίδεψε, αναμνήσεις.
Ο πατέρας μου απέκτησε στο τέλος και τον πιο σημαντικό ρόλο της ζωής του. Ήταν παππούς. Και ο Απόστολος κι η Χριστίνα, παρόλο που δεν θα τον βλέπουν πια, θα τον θυμούνται μέσα από τις δικές μας τις διηγήσεις και τα τόσα πράγματα που έχουμε να τους πούμε γι'αυτόν.
Πιστεύω ακράδαντα ότι οι άνθρωποι που αγαπάμε δεν πεθαίνουν ποτέ. Ζουν μέσα στην καρδιά και στο μυαλό μας, σε αστεία που λέμε, σε πράγματα που θυμόμαστε, σε καθημερινές στιγμές που ζούμε. Άνθρωποι σαν τον πατέρα μου, που το πέρασμά τους από τη ζωή δεν ήταν καθόλου ήσυχο, μάλλον φασαριόζικο θα το χαρακτήριζε κανείς... και όπως λέει κι ο Irvin Yalom (στο βιβλίο του περί θανάτου το οποίο θα αναλύσω σε άλλο post), οι "κυματισμοί" του θα μας ακολουθούν πάντα. Γιατί η πέτρα που πέταξε στη λιμνούλα της ζωής του ήταν κοτρώνα.....

6/10/09

Munich- Octoberfest


Πριν από λίγο καιρό, πήγαμε στο Μόναχο, με την ευκαιρία του Octoberfest. Η Γερμανία είναι μία χώρα την οποία δεν είχα ποτέ επισκεφτεί. Ούσα fan του συμπλέγματος Παρίσι Λονδίνο, δεν είχα και καμία ιδιαίτερη πρεμούρα να πάω εκεί. Βέβαια είχα ακούσει ότι το Μόναχο είναι εξαιρετικό, οπότε μιας και μου δόθηκε η ευκαιρία είπα γιατί όχι?


Δεν εξελίχθηκε βέβαια όπως θα το περιμέναμε γιατί ο Κωνσταντίνος έπαθε μία ίωση γαστρεντερίτιδας κι έμεινε στο κρεβάτι, οι υπόλοιποι όμως κάναμε πολύ ωραίες βόλτες, είδαμε πολύ ωραία μέρη και περπατήσαμε αρκετά. Καταρχήν το Μοναχο είναι ένας πολύ καλός προορισμός για ΣΚ. Μόλις 2 ώρες από την Αθήνα. Κατά δεύτερον ο καιρός ήταν όπως ακριβώς είναι εδώ με λίγο παραπάνω κρύο. Φτάσαμε την Παρασκευή το μεσημέρι και κατευθυνθήκαμε στο ξενοδοχείο- το οποίο ήταν κι από τις λίγες παραφωνίες του ταξιδιού. ΣΥΜΒΟΥΛΗ: ΜΗ ΜΕΙΝΕΤΕ ΠΟΤΕ ΕΚΕΙ. Courtyard Marriott. Το χειρότερο μέρος που έχουμε μείνει ποτέ- με διαφορά. Mini Bar άδειο στο δωμάτιο, room service που δεν υπήρχε το Σαββατοκύριακο, μόνο τις καθημερινές και ξενοδοχείο, στο οποίο δεν υπήρχε θερμόμετρο!!! Ψηνόμασταν το Σάββατο στον πυρετό και δε μάθαμε ποτέ τι θερμοκρασία είχαμε. Απίστευτα απαράδεκτο για τα €200+ που πληρώσαμε.

Πάμε τώρα να πούμε λίγα για την πόλη. Το Μόναχο είναι κουκλίστικη πόλη, με πεζόδρομους, ποδήλατα, πολύ νέο κόσμο, μπυραρίες. Σε μία τέτοια κάτσαμε την πρώτη μέρα για μπύρες και λουκάνικα. Augustiner Braun Munchen από το 1328. Πολύ όμορφος χώρος με τοιχογραφίες και τρελό κήπο... Φάγαμε πολύ λάχανο τουρσί, πατατοσαλάτα και πολλά διαφορετικά λουκάνικα-με αποκορύφωμα το weisswurst(άσπρο λουκάνικο τεράστιο), bretzels, και ατελείωτες μουστάρδες. Το ίδιο βράδυ και μετά από πεζοπορία που συνοδεύτηκε από τυχαία συνάντηση ακροδεξιών- θέαμα πολύ διαφορετικό για όλους μας- πήγαμε για φαγητό στο εστιατόριο του ξενοδοχείου Bayerischer Hof, το Garden. Εκεί το φαγητό ήταν σπουδαίο και τα κρασιά που ήπιαμε αρκετά καλά. Επίσης άξιζε το περιβάλλον- αρκετά minimal αλλά με τόνους ξύλου, που το έκαναν αρκετά γήινο και ζεστό. Την επόμενη μέρα και μετά το δράμα της νύχτας, βγήκα να περπατήσω στην πόλη(πάντα θεωρώ ότι εκτός από τα μουσείο και τα συναφή, την πόλη τη γνωρίζεις μόνο όταν την περπατάς, και πολύ μάλιστα). Πέρασα από όλο το κέντρο, από τη Marienplatz, από τις εκκλησίες, από τη λαϊκή τους αγορά με τους πάγκους και κατέληξα-ως γυναίκα φυσικά να περπατάω στην Maximilianstrasse και να χαζεύω βιτρίνες. Από όλα τα μαγαζιά ξεχώρισα το Dallmayer, ένα mini Harrods στην καρδιά του Μονάχου... Απίστευτα delicatessen, κρασιά, γλυκά, και μικρές γωνίες με φαγητά από όλο τον κόσμο.

Το απόγευμα το πρόγραμμα είχε Oktoberfest..... άλλη εμπειρία κι αυτή! Ένας τεράστιος χώρος με περίπτερα- όχι βέβαια όπως τα φαντάζεστε, μικρά περιπτεράκια- αλλά σπίτια ολόκληρα. Δε μπορώ να πω ότι ξετρελάθηκα... Σίγουρα είναι εμπειρία κι αν βρεθείτε εννοείται πως θα πάτε, αλλά προσωπικά μέχρι εκεί. Πολλοί και πολύ μεθυσμένοι, σε αθλία κατάσταση, να πέφτουν πάνω σου-ειδικά αν είσαι κοπέλα και γενικά δε μπορώ να πω ότι είσαι και άνετη μέσα σ'αυτό το χαμό.
Κατά τα άλλα πρόκειται για ένα μεγάλο λούνα πάρκ, με παιχνίδια, σκοποβολή, stands με λουκάνικα και κοτόπουλα κλπ. Τουλάχιστον κερδίσαμε καμιά 20αριά κουκλάκια στη σκοποβολή

Last but not least, όπως λένε και οι φίλοι μας οι Άγγλοι, ήταν η εμπειρία του Νταχάου... Την Κυριακή το πρωί πήραμε το τρένο και σε 20 λεπτά φτάσαμε στο χωριό Νταχάου, που έχει και το επονομαζόμενο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Αυτό κι αν ήταν το κάτι άλλο.... Οι Γερμανοί το έχουν διατηρήσει ως μουσείο, αλλά με όλες τις λεπτομέρειες και το πως ήταν τότε. Οι αίθουσες που τους κρατούσαν, τα κρεματόρια, αίθουσες με εφημερίδες της εποχής, τα κελιά τους, τον προαύλιο χώρο, τα πάντα. Αν βρεθείτε στο Μόναχο να πάτε οπωσδήοτε, αξίζει τον κόπο.... Είναι σα να μεταφέρεσαι στο τότε, σα να βλέπεις τους χώρους αυτούς γεμάτους ανθρώπους στα πρόθυρα της εξαθλίωσης και ειδικά οι αίθουσες από τις οποίες περνούσαν πριν φτάσουν στην αίθουσα των αερίων...

Αν και λάτρης της ΑγγλοΓαλλίας, μπορώ να πω ότι το Μόναχο μου άφησε πολύ καλές εντυπώσεις και άνετα θα ξαναπήγαινα. Εξάλλου έχει κι ένα μεγάλο ατού.... Εκπληκτικό φαγητό.....