Πολυδιαφημισμένο και άρκετα δύσκολο να κλείσεις τραπέζι. Προσπαθούσα εδώ και λίγο καιρό και τελικά καταφέραμε να πάμε μόλις χθές. Μέσα σ'εναν πεζόδρομο σχεδόν πίσω από Καλλιμάρμαρο, στην αρχή ξαφνιάζει η ατμόσφαιρα. Βέβαια χθες δεν ήταν και πολύ καλή ιδέα γιατί είχε 30 βαθμούς και ταλαιπωρηθήκαμε αρκετά- κοινώς σκάγαμε από τη ζέστη και δεν το απολαύσαμε. Βέβαια η αλήθεια είναι ότι καθόμασταν μισοί μέσα μισοί έξω και θα μπορούσαν να έχουν κλιματισμό αλλά ή δεν υπάρχει καθόλου ή απλά δεν τον είχαν ανάψει.
Το μαγαζί είναι πολύ όμορφα φτιαγμένο με λεπτομέρειες ιδιαίτερες- όπως βασιλικό μέσα σε tins από "Κύκνο", δύο τοίχους γεμάτους με τις ξύλινες τάβλες που κλείνουν τα κιβώτια των κρασιών και minimal στοιχεία.
Πάμε τώρα στα υπόλοιπα... Καταρχήν ξεκινάω από τη λίστα κρασιών η οποία ήταν πολύ καλή με πολύ ενδιαφέρουσες ετικέτες από όλον τον κόσμο. Δεινοί πότες και λάτρεις του κρασιού δοκιμάσαμε αρκετά κρασιά, τα οποία και συνδυάσαμε με το φαγητό. Ξεκινήσαμε με ένα Saunignon Blanc, συνεχίσαμε με ένα Colombard, ένα Riesling, ένα Bordeaux και για το τέλος ένα γλυκό Μανδηλάρι από τη Σαντορίνη, το οποίο όμως ήταν μετριότατο. Ο Γιάννης Καϋμένακης, πρώην sommelier του 48 είναι γνώστης του αντικειμένου και οι προτάσεις του ήταν αρκετά ενδιαφέρουσες. Όσον αφορά βέβαια στο φαγητό προσωπικά δεν τρελάθηκα. Ενώ τα πρώτα του ήταν αρκετά καλά- πολύ ωραία η τοματοσαλάτα, τα μπακαλιαράκια τα τηγανητά, η μελιτζάνα με ανθότυρο και φέτα- τα κυρίως ήταν μέτρια και πολύ αλατισμένα. Το μοσχαράκι με τα μακαρόνια είχε περισσότερο λάδι από ότι έπρεπε, το χοιρινό ήταν καλούτσικο, τα μπιφτεκάκια ήταν λίγο βαριά. Αυτό που ήταν πολύ καλό ήταν το συκώτι με το πετιμέζι και την ψητή πατάτα και τα γλυκά- προφιτερόλ, creme brulee και τάρτα με φρούτα. Τα φαγητά βέβαια αλλάζουν καθημερινά, ανάλογα με το τι προϊόντα φρέσκα υπάρχουν στην αγορά. Και για να είμαι δίκαιη επειδή όλα είναι συνάρτηση της τιμής, οι τιμές τους είναι πολύ καλές, μπορείς να φας με €30 το άτομο, πράγμα σπάνιο τη σήμερον ημέρα.
Η Cucina Povera είναι μια καλή πρόταση, με πολλά περιθώρια βελτίωσης. Η προσπάθεια όμως είναι άξια και γι'αυτό και μόνο αξίζει να την επισκεφτείτε.
Cucina Povera: Ευφορίωνος 13 & Ερατοσθένους, Παγκράτι. Τηλ: 210 7566008
24/7/09
21/7/09
Μύκονος...

Η Μύκονος είναι το αγαπημένο μου νησί...
Δεν ήταν πάντα όμως...Πριν χρόνια με παρακαλούσε ο Κωνσταντίνος να πάμε αλλά εγώ ήμουν ακάθεκτη. Δεν μου άρεσε χωρίς να την έχω δεί....
Αυτή η σχέση λοιπόν ξεκίνησε πολύ δειλά στην αρχή. Πρωτοπήγα το 2002 και από τότε κάθε μα κάθε καλοκαίρι σίγουρα θα πάω για 2-3 μέρες, ίσως και περισσότερο. Αυτό που λατρεύω στη Μύκονο- και πιστεύω σπάνια το βρίσκεις- είναι το γεγονός ότι έχεις άπειρες επιλογές, είτε για να χαλαρώσεις, είτε για να διασκεδάσεις, είτε για να ξεκουραστείς, είτε για να ξεσαλώσεις, και είναι απίστευτο ότι όλα αυτά μπορείς να τα κάνεις στο ίδιο μέρος.
Φέτος λοιπόν πήγαμε για 4 μέρες μέσα στον Ιούλιο και δεν τη χόρτασα καθόλου... Είδα όμως καινούργια μέρη και λέω να κάνω μία μικρή σούμα εδώ, σε περίπτωση που θέλετε να πάτε, να έχετε στο μυαλό σας και τις εναλλακτικές που θα σας προτείνω. Δεν πηγαίνω να υποκαταστήσω κανέναν οδηγό, γιατί Δόξα τω Θεώ υπάρχουν πολλοί για το νησί. Εγώ απλά θα πω την αποψή μου για μέρη στα οποία έχω κάνει μπάνιο, έχω μείνει κι έχω φάει, από κει και πέρα δεκτή κάθε παρατήρηση και συμπλήρωση.
Ας ξεκινήσω λοιπόν από τη διαμονή. Τα τελευταία χρόνια που πηγαίνουμε μένουμε στην πόλη, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν χρειαζόμαστε αυτοκίνητο για να πάμε οπουδήποτε και δη στο Σεμέλη. Ένα αρκετά καλό ξενοδοχείο, με πολύ ωραίο πρωϊνό, μέτρια δωμάτια και αρκετά καλό service, και δύο βήματα από το κέντρο. Είναι ακριβό βέβαια, μιλάμε για 350 € τη βραδιά... Έτσι είπαμε αυτή τη φορά να πάμε εκτός πόλης, για πιο φθηνά και διαλέξαμε το ξενοδοχείο Saint John στον Αι Γιάννη.... ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΤΙΚΟ!!. Δωμάτιο που το χρεώνανε 270€ τη βραδιά, με χαλασμένο air condition, που βρώμαγε και δεν μπορούσες να σταθείς στο δωμάτιο, υπαλλήλους που έρχονταν να σε ανεβάσουν στη reception και είχαν οδοντογλυφίδα στο στόμα, χωρίς wi-fi στο δωμάτιο (παλεύαμε με τα καλώδια..), ένα απαράδεκτο δωμάτιο, με κρεβάτι που όταν κουνιόταν ο ένας, ο άλλος ζαλιζόταν. Φύγαμε άρον άρον και πήγαμε στον Άγιο Στέφανο, στο Myconos Grace. Από το ένα άκρο στο άλλο. Το Grace είναι ένα από τα καλύτερα ξενοδοχεία που έχω μείνει στη ζωή μου. Το απόλυτο value for money. Ακριβό αλλά νιώθεις τουλάχιστον ότι σε σέβονται, ότι τα χρήματα που πληρώνεις ανταποκρίνονται πλήρως και στις απαιτήσεις σου. Άψογο προσωπικό, όλοι με το χαμόγελο, εκπληκτικό πρωϊνό, super δωμάτια, πολύ ωραία θέα. Είπαμε ότι από δω και πέρα μόνο εκεί θα μένουμε στη Μύκονο. Είναι γύρω στα 3 χιλιόμετρα από την πόλη, οπότε βολεύει και από αυτήν την άποψη.
Παραλίες: Ως γνωστόν η Μύκονος έχει πάρα πολλές παραλίες με καταπληκτικά νερά. Η πιο ωραία από άποψη φυσικής ομορφιάς είναι η Ψαρρού αλλά εμείς την έχουμε κόψει εδώ και χρόνια γιατί επικρατεί αυτό το κράτος εν κράτει με τις ξαπλώστρες (πρέπει να "λαδώσεις" για να κάτσεις κλπ), το οποίο είναι πολύ ενοχλητικό. Θα μπορούσε κάποιος βέβαια να μου πει ότι είναι θέμα προσφοράς και ζήτησης, οπότε το δέχομαι σ'αυτό το επίπεδο και απλά δεν πάω. Αγαπημένες παραλίες, η Λιά, το Αγράρι(με πολύ ωραία ταβερνούλα από πάνω), το Καλό Λιβάδι (αν κάτσεις στη μέση περίπου), ο Άγιος Στέφανος, ο Πάνορμος και λένε ότι πολύ ωρία είναι στον Άγιο Σώστη αλλά και στο Φωκό (δεν έχω πάει ακόμα γιατί δεν έχουν ξαπλώστρες και ομπρέλες και δεν είμαι και πολύ της ταλαιπωρίας). Του χρόνου όμως λέω να το προσπαθήσω...
Φαγητό: Τι να πρωτοπώ για το φαγητό?? Από ταβερνούλες της σειράς με πολύ ωραίο φαγητό μέχρι το εκπληκτικό Nobu Matsuhisa και την φετινή έκπληξη, το Coo, με αξεπέραστο φαγητό.
Πάνω από το Αγράρι, μία οικογενειακή ταβέρνα, με προϊόντα που καλλιεργούν μόνοι τους, πολύ ωραία μαγειρευτά και ψητά. Η κυρία Αντωνία, στην παραλία του Αγίου Στεφάνου με πρωτοποριακές γεύσεις και ωραίες μακαρονάδες. Το Matsuhisa στο ξενοδοχείο Belvedere, που αποτελεί και εμπειρία να δοκιμάσεις το μενού του (δεν έχει μόνο sushi, όπως πολλοί πιστεύουν) και την εκπληκτική μουσική lounge, που παίζει ένας γλυκύτατος ασπρομάλλης κύριος. Η Bandana στον Καλαφάτη για απλές γεύσεις, πίτσες και μακαρονάδες(φέτος κάναμε το λάθος και πήραμε Bistecca Fiorentina, η οποία δεν έλεγε τίποτα, αλλά anyway) και την απόλυτη κόλαση, το πεϊνιρλί σοκολάτα με μασκαρπόνε και καραμελωμένη ζάχαρη.
Γι'αυτό όμως που θέλω να μιλήσω είναι το Coo. Δεν περίμενα καθόλου να έχει τόσο εξαιρετική κουζίνα. Φοβερό sushi, τέλεια cocktails, και ένα αξεπέραστο burger από wagyu beef (ελπίζω να το γράφω σωστά). Αν βρεθείτε στη Μύκονο αξίζει να περάσετε για μια βόλτα.
Για ποτό δεν έχω να πω πολλά, καθότι γνωστά. Άρωμα, Άστρα, Galleraki
Κλείνοντας αυτό το ατελείωτο post, θα δώσω και μερικά tips για ψώνια, μιας και Μύκονος είναι, σίγα μη δεν ψωνίσετε...
Soho-soho, με καλύτερα ρούχα από ότι στην Αθήνα, πολύ περισσότερες επιλογές
Μαγαζάκι με σαγιονάρες δίπλα στον Καίσαρη με πολύ ωραίες σαγιονάρες δερμάτινες
Minas με κοσμήματα one of a kind, πολύ ιδιαίτερα σχέδια
Eccentrics με ψαγμένα παπούτσια ακριβούτσικα
Defile με ρουχαλάκια πολύ ιδιαίτερα και rock.
Αυτά τα ...ολίγα για τη Μύκονο, την παρεξηγημένη Μύκονο, που είναι και θα παραμείνει ένα από τα πιο ωραία μέρη στον κόσμο....
Δεν ήταν πάντα όμως...Πριν χρόνια με παρακαλούσε ο Κωνσταντίνος να πάμε αλλά εγώ ήμουν ακάθεκτη. Δεν μου άρεσε χωρίς να την έχω δεί....
Αυτή η σχέση λοιπόν ξεκίνησε πολύ δειλά στην αρχή. Πρωτοπήγα το 2002 και από τότε κάθε μα κάθε καλοκαίρι σίγουρα θα πάω για 2-3 μέρες, ίσως και περισσότερο. Αυτό που λατρεύω στη Μύκονο- και πιστεύω σπάνια το βρίσκεις- είναι το γεγονός ότι έχεις άπειρες επιλογές, είτε για να χαλαρώσεις, είτε για να διασκεδάσεις, είτε για να ξεκουραστείς, είτε για να ξεσαλώσεις, και είναι απίστευτο ότι όλα αυτά μπορείς να τα κάνεις στο ίδιο μέρος.
Φέτος λοιπόν πήγαμε για 4 μέρες μέσα στον Ιούλιο και δεν τη χόρτασα καθόλου... Είδα όμως καινούργια μέρη και λέω να κάνω μία μικρή σούμα εδώ, σε περίπτωση που θέλετε να πάτε, να έχετε στο μυαλό σας και τις εναλλακτικές που θα σας προτείνω. Δεν πηγαίνω να υποκαταστήσω κανέναν οδηγό, γιατί Δόξα τω Θεώ υπάρχουν πολλοί για το νησί. Εγώ απλά θα πω την αποψή μου για μέρη στα οποία έχω κάνει μπάνιο, έχω μείνει κι έχω φάει, από κει και πέρα δεκτή κάθε παρατήρηση και συμπλήρωση.
Ας ξεκινήσω λοιπόν από τη διαμονή. Τα τελευταία χρόνια που πηγαίνουμε μένουμε στην πόλη, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν χρειαζόμαστε αυτοκίνητο για να πάμε οπουδήποτε και δη στο Σεμέλη. Ένα αρκετά καλό ξενοδοχείο, με πολύ ωραίο πρωϊνό, μέτρια δωμάτια και αρκετά καλό service, και δύο βήματα από το κέντρο. Είναι ακριβό βέβαια, μιλάμε για 350 € τη βραδιά... Έτσι είπαμε αυτή τη φορά να πάμε εκτός πόλης, για πιο φθηνά και διαλέξαμε το ξενοδοχείο Saint John στον Αι Γιάννη.... ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΤΙΚΟ!!. Δωμάτιο που το χρεώνανε 270€ τη βραδιά, με χαλασμένο air condition, που βρώμαγε και δεν μπορούσες να σταθείς στο δωμάτιο, υπαλλήλους που έρχονταν να σε ανεβάσουν στη reception και είχαν οδοντογλυφίδα στο στόμα, χωρίς wi-fi στο δωμάτιο (παλεύαμε με τα καλώδια..), ένα απαράδεκτο δωμάτιο, με κρεβάτι που όταν κουνιόταν ο ένας, ο άλλος ζαλιζόταν. Φύγαμε άρον άρον και πήγαμε στον Άγιο Στέφανο, στο Myconos Grace. Από το ένα άκρο στο άλλο. Το Grace είναι ένα από τα καλύτερα ξενοδοχεία που έχω μείνει στη ζωή μου. Το απόλυτο value for money. Ακριβό αλλά νιώθεις τουλάχιστον ότι σε σέβονται, ότι τα χρήματα που πληρώνεις ανταποκρίνονται πλήρως και στις απαιτήσεις σου. Άψογο προσωπικό, όλοι με το χαμόγελο, εκπληκτικό πρωϊνό, super δωμάτια, πολύ ωραία θέα. Είπαμε ότι από δω και πέρα μόνο εκεί θα μένουμε στη Μύκονο. Είναι γύρω στα 3 χιλιόμετρα από την πόλη, οπότε βολεύει και από αυτήν την άποψη.
Παραλίες: Ως γνωστόν η Μύκονος έχει πάρα πολλές παραλίες με καταπληκτικά νερά. Η πιο ωραία από άποψη φυσικής ομορφιάς είναι η Ψαρρού αλλά εμείς την έχουμε κόψει εδώ και χρόνια γιατί επικρατεί αυτό το κράτος εν κράτει με τις ξαπλώστρες (πρέπει να "λαδώσεις" για να κάτσεις κλπ), το οποίο είναι πολύ ενοχλητικό. Θα μπορούσε κάποιος βέβαια να μου πει ότι είναι θέμα προσφοράς και ζήτησης, οπότε το δέχομαι σ'αυτό το επίπεδο και απλά δεν πάω. Αγαπημένες παραλίες, η Λιά, το Αγράρι(με πολύ ωραία ταβερνούλα από πάνω), το Καλό Λιβάδι (αν κάτσεις στη μέση περίπου), ο Άγιος Στέφανος, ο Πάνορμος και λένε ότι πολύ ωρία είναι στον Άγιο Σώστη αλλά και στο Φωκό (δεν έχω πάει ακόμα γιατί δεν έχουν ξαπλώστρες και ομπρέλες και δεν είμαι και πολύ της ταλαιπωρίας). Του χρόνου όμως λέω να το προσπαθήσω...
Φαγητό: Τι να πρωτοπώ για το φαγητό?? Από ταβερνούλες της σειράς με πολύ ωραίο φαγητό μέχρι το εκπληκτικό Nobu Matsuhisa και την φετινή έκπληξη, το Coo, με αξεπέραστο φαγητό.
Πάνω από το Αγράρι, μία οικογενειακή ταβέρνα, με προϊόντα που καλλιεργούν μόνοι τους, πολύ ωραία μαγειρευτά και ψητά. Η κυρία Αντωνία, στην παραλία του Αγίου Στεφάνου με πρωτοποριακές γεύσεις και ωραίες μακαρονάδες. Το Matsuhisa στο ξενοδοχείο Belvedere, που αποτελεί και εμπειρία να δοκιμάσεις το μενού του (δεν έχει μόνο sushi, όπως πολλοί πιστεύουν) και την εκπληκτική μουσική lounge, που παίζει ένας γλυκύτατος ασπρομάλλης κύριος. Η Bandana στον Καλαφάτη για απλές γεύσεις, πίτσες και μακαρονάδες(φέτος κάναμε το λάθος και πήραμε Bistecca Fiorentina, η οποία δεν έλεγε τίποτα, αλλά anyway) και την απόλυτη κόλαση, το πεϊνιρλί σοκολάτα με μασκαρπόνε και καραμελωμένη ζάχαρη.
Γι'αυτό όμως που θέλω να μιλήσω είναι το Coo. Δεν περίμενα καθόλου να έχει τόσο εξαιρετική κουζίνα. Φοβερό sushi, τέλεια cocktails, και ένα αξεπέραστο burger από wagyu beef (ελπίζω να το γράφω σωστά). Αν βρεθείτε στη Μύκονο αξίζει να περάσετε για μια βόλτα.
Για ποτό δεν έχω να πω πολλά, καθότι γνωστά. Άρωμα, Άστρα, Galleraki
Κλείνοντας αυτό το ατελείωτο post, θα δώσω και μερικά tips για ψώνια, μιας και Μύκονος είναι, σίγα μη δεν ψωνίσετε...
Soho-soho, με καλύτερα ρούχα από ότι στην Αθήνα, πολύ περισσότερες επιλογές
Μαγαζάκι με σαγιονάρες δίπλα στον Καίσαρη με πολύ ωραίες σαγιονάρες δερμάτινες
Minas με κοσμήματα one of a kind, πολύ ιδιαίτερα σχέδια
Eccentrics με ψαγμένα παπούτσια ακριβούτσικα
Defile με ρουχαλάκια πολύ ιδιαίτερα και rock.
Αυτά τα ...ολίγα για τη Μύκονο, την παρεξηγημένη Μύκονο, που είναι και θα παραμείνει ένα από τα πιο ωραία μέρη στον κόσμο....
15/7/09
"Η Κλάρα στο μισοσκόταδο" του Σαμόθα, Εκδόσεις Πατάκη

Άμστερνταμ 2006. Η λεγόμενη υπερδραματική τέχνη, η οποία συνίσταται στη χρήση ανθρώπινων μοντέλων ως καμβάδων, βρίσκεται στο απόγειο της παντοδυναμίας της σε διεθνές επίπεδο, κάνοντας τις πιο προωθημένες μορφές καλλιτεχνικής έκφρασης να φαντάζουν ξεπερασμένες, και η πιο φιλόδοξη έκθεση του πιο μυστηριώδους εκπροσώπου της, του Ολλανδού Μπρούνο Βαν Τυς, είναι στα σκαριά. Και ξαφνικά ένα νεαρό μοντέλο, ένα δεκατετράχρονο κορίτσι που ήταν ο «ανθρώπινος καμβάς» στο έργο Ξεπαρθένεμα, στη Βιέννη, πέφτει θύμα φρικτής δολοφονίας. Η κινητοποίηση της αστυνομίας και του αυστριακού Υπουργείου Εσωτερικών σκοντάφτει στις πιέσεις του πανίσχυρου Ιδρύματος Βαν Τυς να μη γνωστοποιηθεί το έγκλημα στο κοινό, αφού η είδηση θα προξενούσε πανικό στα μοντέλα και δυσπιστία στους αγοραστές υπερδραματικής ζωγραφικής.
Αυτή είναι εν ολίγοις η ιστορία αυτού του αστυνομικού μυθιστορήματος- θρίλερ που ολοκλήρωσα λίγες μέρες πριν. Είναι από τα βιβλία που σίγουρα θα ήταν καλύτερο ως ταινία παρά ως βιβλίο, με την έννοια ότι έχει ένταση και εναλλαγές που φαίνονται τελείως διαφορετικά στην τηλεόραση παρά γραπτώς.. Έχει ένταση και κάτι το διαφορετικό, εφόσον προξενεί εντύπωση το πως τα ανθρώπινα σώματα γίνονται καμβάδες, και έργα τέχνης, που διακοσμούν σπίτια, γραφεία κλπ.
Παρόλα αυτά το μυθιστόρημα είναι κάπως αργό, εκεί που περιμένεις ότι κάτι θα συμβεί, ξαφνικά πλατιάζει και ξενερώνεις, με αποκορύφωμα το τέλος του βιβλίου, που είναι απολύτως προβλέψιμο, όπως ακριβώς θα περίμενες σε μία ταινία ανάλογου περιεχομένου. Δεν θα έλεγα πάντως ότι φημίζεται για τη γρηγοράδα και τη σπιρτάδα των κλασικών θρίλερ, ούτε ότι σε κρατάει σε τρελή αγωνία και δε μπορείς να το αφήσεις από τα χέρια σου μέχρι να δεις τι θα συμβεί παρακάτω.
Είναι μάλλον ένα μέτριο, προβλέψιμο βιβλίο, με πολύ ενδιαφέρον θέμα, που δε θα χάσετε και πολλά αν δεν το διαβάσετε.
7/7/09
Λευκάδα...
Αποφάσισα να γράψω για τη Λευκάδα, όσο πιο αντικειμενικά μπορώ, γιατί τη θεωρώ πατρίδα μου και την πατρίδα την αγαπάς πάντα και πολλές φορές αυτό επηρεάζει την κρίση σου....
Καταρχήν πρόκειται για ένα νησί με ευκολότατη πρόσβαση (αυτό είναι και καλό και κακό). Ειδικά με το κομμάτι της Ιονίας οδού που παραδόθηκε τώρα- από το Μεσολόγγι μέχρι την Αμφιλοχία- από την Αθήνα είναι μόλις 31/2 ώρες. Η πρώτη εντύπωση όταν μπαίνεις δεν είναι και η καλύτερη. Στο νησί λόγω αυξημένης σεισμικής δραστηριότητας είναι όλα τα σπίτια επενδυμένα από ελενίτ, το οποίο δεν είναι ότι ομορφότερο έχεις δει... Αυτό που πραγματικά αξίζει είναι οι παραλίες του, το φαγητό, η ολοκαίνουργια μαρίνα με τα σκάφη και τα ιστιοπλοϊκά και η περαντζάδα στο λιμάνι.
Οι πιο πολλές παραλίες είναι γνωστές από τα περιοδικά.. Πόρτο Κατσίκι, Εγκρεμνοί, Κάθισμα, Αγιος Νικήτας.
Το Πόρτο Κατσίκι είναι η εντυπωσιακότερη από όλες, μέ έναν βράχο να κρέμεται κυριολεκτικά πάνω από την παραλία, με αρκετό κόσμο και αρκετά εύκολη πρόσβαση, αξίζει να τη δει κανείς.
Η ωραιότερη από όλες όμως είναι οι Εγκρεμνοί. Αρκετά δύσκολη πρόσβαση, 300 σκαλιά να κατέβεις και μετά να τα ανέβεις, όταν όμως φτάσεις αποζημιώνεσαι πλήρως... Καταγάλανα νερά, λευκό βότσαλο και λίγος κόσμος- γιατί που να κατέβουν οι οικογένειες με παιδάκια??-
Το Κάθισμα είναι πολυ ωραίο, ένα τεταρτάκι από την πόλη, αλλά δυστυχώς μαζεύει και τον κάθε πικραμένο, ειδικά τον Αύγουστο. Έχει γεμίσει και beach bar της κακιάς ώρας, οπότε καλό είναι για μια φορά. Αυτό που αξίζει στην περιοχή αυτή είναι να πάει κανείς στον Άγιο Νικήτα και με καραβάκι να περάσει στην παραλία των Μύλων. Επίσης στον Άγιο Νικήτα έχει πολύ ωραίες ταβερνούλες και cafe.
Μέσα στην πόλη παραλίες που πάνε οι ντόπιοι και είναι πολύ καλές, είναι το Κάστρο και ο Αι Γιάννης
Για φαγητό στην πόλη είναι η κλασική "Φρύνη στο Μώλο" με ωραίες σαλάτες, τυροκροκέτες και ψαρικά (όχι ψάρια), η Μαργαρίτα, με πολύ ωραίο ψάρι (αν πετύχετε μπακαλιάρο να τον φάτε οπωσδήποτε), γαριδόμακαρονάδα, αλλά και ωραία ψητά και μαγειρευτά, και το Θυμάρι με πιο gourmet κουζίνα και πολύ ωραίο περιβάλλον. Εκτός πόλης αξίζει ο Μηνάς στη Νικιάνα (φοβερό ψάρι), ο Πανταζής (Νικιάνα), με πολύ ωραία μαγειρευτά και ψάρι, ο Γιάννης στη Λυγιά (χάλια περιβάλλον αλλά φαγητό super).
Το Νυδρί προσωπικά δε μου αρέσει καθόλου, είναι φουλ στον άσχημο τουρισμό(Άγγλοι, μπύρες κλπ.), χωρίς κανένα ιδιαίτερο χρώμα...
Σε ότι αφορά τη διαμονή, το καλύτερο resort του νησιού είναι το Ionian Blue, 5άστερο ξενοδοχείο, αμφιθεατρικά χτισμένο, σχεδόν κρεμασμένο πάνω από τη θάλασσα. Δυστυχώς όμως υστερεί σε πολλά θέματα. Το service είναι πολύ μέτριο, έχει αρκετά θέματα συντήρησης ( αλλάξαμε 3 δωμάτια γιατί σε όλα έσταζε το air condition), και ενώ η πισίνα είναι δίπλα στο beach bar, αν θελήσεις να φας μπορείς να παραγγείλεις μόνο τόστ....
Άλλο ωραίο ξενοδοχείο είναι το Porto Galini, επίσης στην περιοχή της Νικιάνας, το Κονάκι στη Λυγιά- ιδανικό και για παιδιά γιατί έχει πολύ ωραίους κήπους και πολύ καλά δωμάτια.
Υπάρχει πάντα βέβαια και η λύση των ενοικιαζόμενων δωματίων, με κουζινούλα και τα συναφή...
Πριν κλείσω αυτό το ατελείωτο post, θέλω να αναφέρω ότι η Λευκάδα είναι ιδανική για όσους διαθέτουν, ή μπορούν να νοικιάσουν βάρκα, σκάφος, ιστιοπλοϊκό... Τα νερά τις περισσότερες φορές είναι ήρεμα, οι κολπίσκοι( Πόρτο Λεόνε, Δεσίμι, Σκορπιός) που μπορείς να κολύμπήσεις δεν υπάρχουν, και πραγματικά αξίζει να επισκεφτεί κανείς το Μεγανήσι- στο οποίο πάς μόνο με σκάφος, να περπατήσει και να φάει στην ταβέρνα του Ερρίκου!!! Μοναδική εμπειρία...
Καταρχήν πρόκειται για ένα νησί με ευκολότατη πρόσβαση (αυτό είναι και καλό και κακό). Ειδικά με το κομμάτι της Ιονίας οδού που παραδόθηκε τώρα- από το Μεσολόγγι μέχρι την Αμφιλοχία- από την Αθήνα είναι μόλις 31/2 ώρες. Η πρώτη εντύπωση όταν μπαίνεις δεν είναι και η καλύτερη. Στο νησί λόγω αυξημένης σεισμικής δραστηριότητας είναι όλα τα σπίτια επενδυμένα από ελενίτ, το οποίο δεν είναι ότι ομορφότερο έχεις δει... Αυτό που πραγματικά αξίζει είναι οι παραλίες του, το φαγητό, η ολοκαίνουργια μαρίνα με τα σκάφη και τα ιστιοπλοϊκά και η περαντζάδα στο λιμάνι.
Οι πιο πολλές παραλίες είναι γνωστές από τα περιοδικά.. Πόρτο Κατσίκι, Εγκρεμνοί, Κάθισμα, Αγιος Νικήτας.
Το Πόρτο Κατσίκι είναι η εντυπωσιακότερη από όλες, μέ έναν βράχο να κρέμεται κυριολεκτικά πάνω από την παραλία, με αρκετό κόσμο και αρκετά εύκολη πρόσβαση, αξίζει να τη δει κανείς.
Η ωραιότερη από όλες όμως είναι οι Εγκρεμνοί. Αρκετά δύσκολη πρόσβαση, 300 σκαλιά να κατέβεις και μετά να τα ανέβεις, όταν όμως φτάσεις αποζημιώνεσαι πλήρως... Καταγάλανα νερά, λευκό βότσαλο και λίγος κόσμος- γιατί που να κατέβουν οι οικογένειες με παιδάκια??-
Το Κάθισμα είναι πολυ ωραίο, ένα τεταρτάκι από την πόλη, αλλά δυστυχώς μαζεύει και τον κάθε πικραμένο, ειδικά τον Αύγουστο. Έχει γεμίσει και beach bar της κακιάς ώρας, οπότε καλό είναι για μια φορά. Αυτό που αξίζει στην περιοχή αυτή είναι να πάει κανείς στον Άγιο Νικήτα και με καραβάκι να περάσει στην παραλία των Μύλων. Επίσης στον Άγιο Νικήτα έχει πολύ ωραίες ταβερνούλες και cafe.
Μέσα στην πόλη παραλίες που πάνε οι ντόπιοι και είναι πολύ καλές, είναι το Κάστρο και ο Αι Γιάννης
Για φαγητό στην πόλη είναι η κλασική "Φρύνη στο Μώλο" με ωραίες σαλάτες, τυροκροκέτες και ψαρικά (όχι ψάρια), η Μαργαρίτα, με πολύ ωραίο ψάρι (αν πετύχετε μπακαλιάρο να τον φάτε οπωσδήποτε), γαριδόμακαρονάδα, αλλά και ωραία ψητά και μαγειρευτά, και το Θυμάρι με πιο gourmet κουζίνα και πολύ ωραίο περιβάλλον. Εκτός πόλης αξίζει ο Μηνάς στη Νικιάνα (φοβερό ψάρι), ο Πανταζής (Νικιάνα), με πολύ ωραία μαγειρευτά και ψάρι, ο Γιάννης στη Λυγιά (χάλια περιβάλλον αλλά φαγητό super).
Το Νυδρί προσωπικά δε μου αρέσει καθόλου, είναι φουλ στον άσχημο τουρισμό(Άγγλοι, μπύρες κλπ.), χωρίς κανένα ιδιαίτερο χρώμα...
Σε ότι αφορά τη διαμονή, το καλύτερο resort του νησιού είναι το Ionian Blue, 5άστερο ξενοδοχείο, αμφιθεατρικά χτισμένο, σχεδόν κρεμασμένο πάνω από τη θάλασσα. Δυστυχώς όμως υστερεί σε πολλά θέματα. Το service είναι πολύ μέτριο, έχει αρκετά θέματα συντήρησης ( αλλάξαμε 3 δωμάτια γιατί σε όλα έσταζε το air condition), και ενώ η πισίνα είναι δίπλα στο beach bar, αν θελήσεις να φας μπορείς να παραγγείλεις μόνο τόστ....
Άλλο ωραίο ξενοδοχείο είναι το Porto Galini, επίσης στην περιοχή της Νικιάνας, το Κονάκι στη Λυγιά- ιδανικό και για παιδιά γιατί έχει πολύ ωραίους κήπους και πολύ καλά δωμάτια.
Υπάρχει πάντα βέβαια και η λύση των ενοικιαζόμενων δωματίων, με κουζινούλα και τα συναφή...
Πριν κλείσω αυτό το ατελείωτο post, θέλω να αναφέρω ότι η Λευκάδα είναι ιδανική για όσους διαθέτουν, ή μπορούν να νοικιάσουν βάρκα, σκάφος, ιστιοπλοϊκό... Τα νερά τις περισσότερες φορές είναι ήρεμα, οι κολπίσκοι( Πόρτο Λεόνε, Δεσίμι, Σκορπιός) που μπορείς να κολύμπήσεις δεν υπάρχουν, και πραγματικά αξίζει να επισκεφτεί κανείς το Μεγανήσι- στο οποίο πάς μόνο με σκάφος, να περπατήσει και να φάει στην ταβέρνα του Ερρίκου!!! Μοναδική εμπειρία...
30/6/09
Ψαροταβέρνα Ιωακείμ στη Ραφήνα
Στον Ιωακείμ τρώμε πολύ συχνά τα τελευταία χρόνια. Είναι ένα ταβερνάκι στο λιμάνι της Ραφήνας που "δεν σου γεμίζει το μάτι" αλλά το φαγητό είναι εξαιρετικό! Η μαμά του Ιωακείμ, η κα Ελένη είναι απίστευτη μαγείρισσα και ό,τι περνάει από το χέρι της γίνεται αριστούργημα.. Αυτά που αξίζει να δοκιμάσετε είναι τα μαυρομάτικα φασόλια, το γαύρο το μαρινάτο, οπωσδήποτε μπαρμπούνια τηγανητά, ολόφρεσκες πατάτες τηγανητές και φοβερό ψάρι στη σχάρα.. Εμείς όταν πηγαίνουμε φροντίζουμε να έχουμε πάρει τηλέφωνο από πριν, να μας πουν τι ψάρια έχουν ή τι μπορούν να βρουν, έτσι ώστε πάντα να τρώμε ό,τι πιο φρέσκο.
Επίσης μπορείτε να παραγγείλετε ψαρόσουπα, ή μακαρονάδα με θαλασσινά, που είναι πεντανόστιμα, απλά χρειάζονται μια- δυό μέρες πριν να το ξέρουν για να οργανωθούν. Για λίστα κρασιών μην περιμένετε τίποτα το εξαιρετικό- καθότι ταβερνείο. Οι τιμές του είναι αρκετά καλές γι'αυτά που προσφέρει και αυτό που έχει σημασία να τονίσω και παίζει τον σημαντικότερο ρόλο για ένα εστιατόριο, είναι η σταθερή ποιότητά του... Είτε μόνοι μας είτε με πολύ κόσμο, η ποιότητα του φαγητού είναι σταθερή και πάντα πολύ καλή.
Ψαροταβέρνα "Ιωακείμ": Λιμανάκια Ραφήνας, τηλ 22940-23421
Επίσης μπορείτε να παραγγείλετε ψαρόσουπα, ή μακαρονάδα με θαλασσινά, που είναι πεντανόστιμα, απλά χρειάζονται μια- δυό μέρες πριν να το ξέρουν για να οργανωθούν. Για λίστα κρασιών μην περιμένετε τίποτα το εξαιρετικό- καθότι ταβερνείο. Οι τιμές του είναι αρκετά καλές γι'αυτά που προσφέρει και αυτό που έχει σημασία να τονίσω και παίζει τον σημαντικότερο ρόλο για ένα εστιατόριο, είναι η σταθερή ποιότητά του... Είτε μόνοι μας είτε με πολύ κόσμο, η ποιότητα του φαγητού είναι σταθερή και πάντα πολύ καλή.
Ψαροταβέρνα "Ιωακείμ": Λιμανάκια Ραφήνας, τηλ 22940-23421
25/6/09
Video Music Awards 09
Χτες πήγα στο Θέατρο Βράχων για να παρακολουθήσω την απονομή των VMA 2009, που διοργανώνει κάθε χρόνο το Mad Tv. Χάρη στη φίλη μου τη Μαρία που μας βρήκε προσκλήσεις, καταφέραμε να δούμε τα πάντα από πολύ κοντά...
Σε γενικές γραμμές αυτό που θα χαρακτήριζε το όλο event είναι ΚΟΣΜΟΣΥΡΡΟΗ!! Γινόταν το έλα να δεις... Ενώ η πρόσκληση ανέφερε ώρα προσέλευσης 21.00, οι Ελληνάρες κατέφθασαν κατά τις 10 και... Που να βρεθούν οι θέσεις και που να κάτσει όλος αυτός ο συρφετός?? Για να μη μιλήσω για τους "star", που ήρθαν τις μεγάλες ώρες...
Η εγχώρια showbiz λοιπόν σε όλο της το μεγαλείο.... Βίσση, Βανδή, Ζήνα, Κοκκίνου, Σάκης και όλοι οι μαϊντανοί που ακολουθούν σε αυτές τις περιπτώσεις.
Ξεχώρισα την εμφάνιση της Ελεωνόρας Ζουγανέλη και του Γιώργου Σαμπάνη, τη χορογραφία του Φωκά Ευαγγελινού στο τραγούδι του Σάκη- η οποία ήταν εξαιρετική και βέβαια την Αννούλα, η οποία κόντρα στο ρεύμα απέδειξε ότι μπορεί να έχει γεράσει, μπορεί τα τραγούδια της να είναι για λαϊκή κατανάλωση (βλέπε "μπορείς απόψε να βγείς μ'όλες τις τσούλες της γης"), είναι όμως show woman και αυτό ακριβώς πουλάει.
Βγήκε και το Δεσποινάκι με ένα καινούργιο τραγούδι του Φοίβου, αλλά να δεις ποιό μου θύμιζε.... κάτι σε Michael Jackson νομίζω, κάποιο τραγούδι δικό του μου έφερνε στο νου...
Δεν έχω να πω τίποτα για τις κορμάρες που παρέλασαν μπροστά μας, παρά μόνο ότι πρέπει να τρώνε μόνο μαρουλόφυλλα, δεν εξηγείται αλλιώς..
Παρατράγουδο στην όλη διοργάνωση ένας ανεγκέφαλος μπροστά στην αρένα, ο οποίος κρατούσε φωτοβολίδα που έσκασε στα χέρια του λίγο πριν βγει ο Ρουβάς, και κόντεψε να κάψει κόσμο. Ευτυχώς τρέξαν με πυροσβεστήρες και προλάβανε τα δράματα...
Κάνεις ωραίο χάζι σ'αυτά τα events μια στο τόσο. Τους βλέπεις όλους τόσο λαμπερούς, χαμογελαστούς κι ευτυχισμένους, φιλιούνται, αγκαλιάζονται κι ο κόσμος κοιτάει ποιός μπαίνει, ποιός βγαίνει, ποιός ήρθε με ποιόν κλπ...
Υ.Γ Η Patricia Field τι ακριβώς είχε πάρει?? Χαλασμένα??
Σε γενικές γραμμές αυτό που θα χαρακτήριζε το όλο event είναι ΚΟΣΜΟΣΥΡΡΟΗ!! Γινόταν το έλα να δεις... Ενώ η πρόσκληση ανέφερε ώρα προσέλευσης 21.00, οι Ελληνάρες κατέφθασαν κατά τις 10 και... Που να βρεθούν οι θέσεις και που να κάτσει όλος αυτός ο συρφετός?? Για να μη μιλήσω για τους "star", που ήρθαν τις μεγάλες ώρες...
Η εγχώρια showbiz λοιπόν σε όλο της το μεγαλείο.... Βίσση, Βανδή, Ζήνα, Κοκκίνου, Σάκης και όλοι οι μαϊντανοί που ακολουθούν σε αυτές τις περιπτώσεις.
Ξεχώρισα την εμφάνιση της Ελεωνόρας Ζουγανέλη και του Γιώργου Σαμπάνη, τη χορογραφία του Φωκά Ευαγγελινού στο τραγούδι του Σάκη- η οποία ήταν εξαιρετική και βέβαια την Αννούλα, η οποία κόντρα στο ρεύμα απέδειξε ότι μπορεί να έχει γεράσει, μπορεί τα τραγούδια της να είναι για λαϊκή κατανάλωση (βλέπε "μπορείς απόψε να βγείς μ'όλες τις τσούλες της γης"), είναι όμως show woman και αυτό ακριβώς πουλάει.
Βγήκε και το Δεσποινάκι με ένα καινούργιο τραγούδι του Φοίβου, αλλά να δεις ποιό μου θύμιζε.... κάτι σε Michael Jackson νομίζω, κάποιο τραγούδι δικό του μου έφερνε στο νου...
Δεν έχω να πω τίποτα για τις κορμάρες που παρέλασαν μπροστά μας, παρά μόνο ότι πρέπει να τρώνε μόνο μαρουλόφυλλα, δεν εξηγείται αλλιώς..
Παρατράγουδο στην όλη διοργάνωση ένας ανεγκέφαλος μπροστά στην αρένα, ο οποίος κρατούσε φωτοβολίδα που έσκασε στα χέρια του λίγο πριν βγει ο Ρουβάς, και κόντεψε να κάψει κόσμο. Ευτυχώς τρέξαν με πυροσβεστήρες και προλάβανε τα δράματα...
Κάνεις ωραίο χάζι σ'αυτά τα events μια στο τόσο. Τους βλέπεις όλους τόσο λαμπερούς, χαμογελαστούς κι ευτυχισμένους, φιλιούνται, αγκαλιάζονται κι ο κόσμος κοιτάει ποιός μπαίνει, ποιός βγαίνει, ποιός ήρθε με ποιόν κλπ...
Υ.Γ Η Patricia Field τι ακριβώς είχε πάρει?? Χαλασμένα??
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)