10/9/09

Trattoria Vezene- Μεγανήσι Λευκάδα


Αυτή ήταν η ευχάριστη έκπληξη του καλοκαιριού.... Ενός καλοκαιριού που δε μας άφησε και τις καλύτερες αναμνήσεις- κοινώς έχουμε περάσει και καλύτερα. Η Trattoria Vezene, βρίσκεται σ'ένα νησάκι έξω από τη Λευκάδα, πολύ κοντά στο Σκορπιό, ένα νησάκι πολύ γραφικό και τελευταία με μεγάλη ανάπτυξη, καθώς απέκτησε ολοκαίνουργια μαρίνα. Στο νησί βρίσκεται επίσης και η ταβέρνα του Ερρίκου με τους φοβερούς μπακαλιάρους, για την οποία έχω μιλήσει σε προηγούμενα post. Ξεκινήσαμε λοιπόν να πάμε, αφου ακούσαμε ότι άνοιξε καινούργια trattoria και με το δεδομένο ότι δυστυχώς στη Λευκάδα δε μπορώ να πω ότι μπορείς να φας πουθενά εξαιρετικά καλά....

Ο Άρης Βεζενές- ιδιοκτήτης- ήταν πρώην manager του Mylos του Hilton και από μόνο του αυτό μας είχε προδιαθέσει πολύ θετικά. Το μαγαζί είναι πολύ γλυκό, μικρούλι και πολύ καλοφτιαγμένο. Στην πλατεία υπάρχουν τραπεζάκια και έξω από το μαγαζί μεγάλες μαξιλάρες για ποτάκι. Ο Άρης μετά την εμπειρία του Mylos γύρισε στη γενέτειρά του, το Μεγανήσι και άνοιξε την trattoria, άρα πολλά στοιχεία διακόσμησης είναι σαφώς εμπνευσμένα από κει.

Ξεκινήσαμε λοιπόν λέγοντας του να μας φέρει αυτά που ο ίδιος θεωρεί ξεχωριστά πιάτα και καλές προσπάθειες. Έτσι φάγαμε αχνιστά βασιλικά καβουροπόδαρα Αλάσκας, χταπόδι μαρινάτο, σαλάτα φακές για πρώτα. Ήταν εξαιρετικά! Σε αυτό το κομμάτι που ακόμα χρειάζεται προσπάθεια είναι στο κρασί. Οι ετικέτες ήταν μόνο ελληνικές και αρκετά λίγες, αλλά σημασία έχει η διάθεση και η διαβεβαίωση ότι του χρόνου τα πράγματα θα είναι καλύτερα. Στην αρχή ήπιαμε μια Μαλαγουζιά, από την οποία δεν τρελαθήκαμε κιόλας. Στη συνέχεια φάγαμε πίτσα μαργαρίτα με χαμόν, η οποία ήταν φτιαγμένη με εξαιρετική ζύμη και ήπιαμε ένα ροζέ Gris de Noir, που δεν ταίριαζε βέβαια καθόλου. Στη συνέχεια περάσαμε σε μακαρονάδες. Μία καρμπονάρα και μία με αυγοτάραχο. Η καρμπονάρα ήταν πολύ καλή, αυτή με το αυγοτάραχο δε με τρέλανε- ήταν λίγο ξερή. Για το τέλος αφήσαμε το βοδινή μπριζόλα kobe, η οποία ήταν εκπληκτική και πολύ σωστά ψημένη, την οποία συνοδεύσαμε με μαυροτράγανο Σαντορίνης, που δε μας άρεσε καθόλου και το αλλάξαμε με Νεμέα Δρυόπη.

Λίγο πριν το τέλος και αφού κοντέψαμε να σκάσουμε :), πήραμε και το ζεστό μους σοκολάτας με τη βανίλια Μαδαγασκάρης κι έδεσε το γλυκό!!

Αν βρεθείτε σε κείνα τα μέρη, αξίζει να περάσετε μία βόλτα από το Μεγανήσι και από την Trattoria Vezene. Όπως μαθαίνω έχει ενσωματώσει και νέα πιάτα και ελπίζω να κάνει κάτι και με τη λίστα κρασιών, γιατί χρειάζεται αρκετή δουλειά- και σίγουρα και κάποιες ξένες ετικέτες.
Trattoria Vezene: Μεγανήσι, Λευκάδα. Τηλ: 26450 51730

28/8/09

"Το πέταγμα της βασίλισσας" του Μαρτίνεζ- Εκδόσεις Καστανιώτης


Η Ρέινα Ρέμις, ταλαντούχα δημοσιογράφος, γίνεται η έμμονη ιδέα του Γ.Μ. Καμάργο, παντοδύναμου διευθυντή μιας εφημερίδας του Μπουένος Άιρες, που έχει τα διπλά της χρόνια. Η αλαζονεία του τον εμποδίζει να καταλάβει ότι τα συναισθήματα των άλλων δε βρίσκονται υπό την κυριαρχία του και αυτή του η αδυναμία τον βυθίζει σε μια ερωτική περιπέτεια από την οποία θα βγει μεταμορφωμένος.Ξεκινώντας από αυτή την κλασική πλοκή, ο Τομάς Ελόι Μαρτίνες χτίζει ένα ακαταμάχητο μυθιστόρημα για τον πόθο, την εξουσία, την ανθρώπινη ύπαρξη. Σχεδόν όλα όσα συμβαίνουν συμβαίνουν δυο φορές, με τρόπο ολοένα και πιο σκοτεινό και συγκεχυμένο. Από τη μια, η πολιτική διαφθορά και η ατιμωρησία σε μια χώρα που καταρρέει και, από την άλλη, το εντεινόμενο ερωτικό παραλήρημα συνθέτουν μια ιστορία της οποίας το απρόβλεπτο τέλος παρασύρει τους αναγνώστες ξανά στην πρώτη γραμμή του βιβλίου, παγιδευμένους σε έναν κόσμο που μοιάζει πολύ με τον πραγματικό. Βραβείο Αλφαγκουάρα καλύτερου μυθιστορήματος για το 2002.


Πρόκειται για ένα πολύ περίεργο βιβλίο.... Όλα ξεκινούν με μία παρακολούθηση. Ένας άντρας παρακολουθεί μία γυναίκα με τηλεσκόπιο από το παράθυρό του. Αυτή είναι η μία πλευρά της ιστορίας. Η δεύτερη πλευρά δείχνει τον ίδιο άντρα στην καθημερινότητά του και στο κόλλημα που έχει με μία δημοσιογράφο της εφημερίδας που διοικεί, με την οποία συνάπτει δεσμό και προσπαθεί μα την κατακτήσει σε όλα τα επίπεδα. Ο Καμάργο, έχει περάσει μία πολύ δύσκολή παιδική ηλικία, όταν η μητέρα του εξαφανίστηκε από το σπίτι και δεν τη ξαναείδε ποτέ, οπότε όλες οι γυναίκες με τις οποίες μπλέκει δυνητικά μπορεί να τον παρατήσουν και ο ίδιος κινείται με βάση αυτή τη θεώρηση. Γίνεται δυνάστης, φαντάζεται πράγματα και βέβαια είναι πολύ φαν του ξύλου....

Η ιστορία περιπλέκεται με την ύπαρξη των δίδυμων κοριτσιών του, εκ των οποίων η μία έχει καρκίνο και είναι στο τελευταίο στάδιο. Το βιβλίο παίζει πολύ από το παρελθόν στο παρόν και τούμπαλιν, καθώς και στην ψυχολογική κατάσταση του Καμάργο η οποία έχει φοβερές μεταπτώσεις... Και ξάφνου το παρόν και το παρελθόν γίνονται ένα, οι ιστορίες μπλέκονται κι έρχεται η ανατροπή.. "Το πέταγμα της βασίλισσας" είναι ένα ευφάνταστο βιβλίο, πολύ καλογραμμένο, με ανατροπές και λίγο ανωμαλία (η τιμωρία της δημοσιογράφου από τον Καμάργο για την απιστία της, δεν υπάρχει) και πολύ έξυπνα γραμμένο

3/8/09

"Χαρταετοί πάνω απ'την πόλη" του Χοσεϊνι, εκδόσεις Ψυχογιός


"Ο νεαρός Αμίρ ζει στην Καμπούλ με τον στοργικό αλλά αυστηρό πατέρα του. Αποφασισμένος να του αποδείξει την αξία του, παίρνει μέρος σ' έναν παραδοσιακό αγώνα με χαρταετούς. Ο Χασάν, πιστός φίλος και υπηρέτης του, είναι πρόθυμος, όπως πάντα, να τον βοηθήσει. Κανένα απ' τα δυο αγόρια όμως δεν μπορούσε να προβλέψει ότι αυτό που θα συνέβαινε στον Χασάν εκείνο το απόγευμα του αγώνα θα άλλαζε για πάντα τη ζωή τους. Μετά την εισβολή των Ρώσων και τη φυγή του Αμίρ στην Αμερική, ο νεαρός Αφγανός θα συνειδητοποιήσει ότι κάποια μέρα θα αναγκαστεί να επιστρέψει στην πατρίδα του μόνο και μόνο για να βρει αυτό που δεν μπορεί να του χαρίσει ο καινούργιος κόσμος του: τη λύτρωση. Μια ιστορία θυσίας, προδοσίας και ανθρωπίνων σχέσεων με φόντο την Ιστορία του Αφγανιστάν"

Έτσι ξεκινάει η ιστορία αυτού του βιβλίου που αποδείχτηκε από τα καλύτερα που διάβασα φέτος. Ένα πολύ γλυκό βιβλίο, μία πολύ γλυκιά ιστορία, μία αδελφική σχέση που εξελίχθηκε περίεργα και η ιστορία μιας χώρας που είναι άγνωστη στο ευρύ κοινό αλλά είναι τόσο ενδιαφέρουσα...

Καμπούλ, Αφγανιστάν πριν την εμφάνιση των Ταλιμπάν και πριν την εισβολή των Αμερικανών. Δύο παιδιά μεγαλώνουν προσπαθώντας να ισορροπήσουν ανάμεσα στη φιλική σχέση και τη σχέση υπηρέτη-αφεντικού. Με φόντο μια χώρα με έντονες διακρίσεις σε όλα τα επίπεδα, ο Χασάν και ο Αμίρ μεγαλώνουν σε ένα πλουσιοπάροχο σπίτι που ζουν μαζί, ο πατέρας του Αμίρ (αφεντικό) και ο πατέρας του Χασάν (υπηρέτης). Μέσα από τη διήγηση φαίνεται η αγωνιώδης προσπάθεια του Αμίρ να γίνει αρεστός στον πατέρα του, μέσα από αυτά που κάνει κι αυτά που σκέφτεται... Από την άλλη ο Χασάν είναι απόλυτα αφοσιωμένος στον Αμίρ, με μία ανιδιοτελή αγάπη....

Και ξαφνικά όλα αλλάζουν... Στον παραδοσιακό αγώνα των χαρταετών τα δύο παιδιά δοκιμάζουν τα όρια τους... και τα ξεπερνάνε και οι δύο.

Λίγο μετά αλλάζουν όλα και στη χώρα. Ο Αμίρ και ο πατέρας του φεύγουν για την Αμερική, οι Ταλιμπάν καταλαμβάνουν τη χώρα και καταστρέφουν τα πάντα και ο καιρός περνάει....

Οι ανατροπές είναι συνεχόμενες στο βιβλίο και οι αποκαλύψεις κρατούν τον αναγνώστη σε εγρήγορση!

Ένα από τα καλύτερα μυθιστορήματα που έχω διαβάσει και σίγουρα από τα καλύτερα για καλοκαίρι..

28/7/09

"Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης" της Μάρως Βαμβουνάκη, Εκδόσεις Ψυχογιός


"Αν στέρηση είναι να μην έχω αυτό που επιθυμώ, ανικανοποίητο είναι να έχω μεν αυτό που επιθυμώ αλλά να μη μου προσφέρει τη γεύση που περίμενα να μου προσφέρει. Η απόκτησή του να αποδεικνύεται απογοητευτική. O άνθρωπος σήμερα μαραίνεται μέσα στην εποχή του ανικανοποίητου. Κι αν, όταν στερείσαι, μπορείς να ονειρεύεσαι και να προσδοκάς, μέσα στην ανικανοποίητη καθημερινότητα, τις απανωτές απογοητεύσεις -όχι απ αυτά που δεν έχεις αλλά απ αυτά που έχεις- δεν ξέρεις πια τι ακριβώς να επιθυμήσεις. Από παντού ακούς χείλη πικρά να συμπεραίνουν πως δεν υπάρχει συναίσθημα, δεν υπάρχει φιλία, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, αξίες, φιλότιμο.Οι άνθρωποι παραπονιούνται πως δεν τους αγαπούν. Είναι εξάρτηση να περιμένεις από τους άλλους να σου χαρίσουν την αγάπη. Η αγάπη όντως είναι η μεγάλη πλήρωση της ύπαρξης, αλλά μόνο όταν πρόκειται για αγάπη που δίνεις. Όσο κι αν αγαπιέσαι, το ανικανοποίητο θα επιμένει ζοφώδες στην καρδιά, αν αυτή η καρδιά δεν μπορεί να αγαπήσει. Γεμίζουμε μονάχα απ την αγάπη που εμείς δίνουμε, από την πίστη που ασκούμε, από όσα δικά μας χαρίζουμε. Ακόμα κι η ψυχή, διά της απωλείας της κερδίζεται. Είναι μοίρα ή ελεύθερη επιλογή η ικανότητά μας στο συναίσθημα; Πρέπει να είναι ελεύθερη επιλογή γι αυτό κι η καρδιά είναι διαρκώς θυμωμένη με τον μίζερο εαυτό μας που τη στενεύει. Κι αν είναι δύσκολο να βρίσκεις αγάπες, είναι πολύ πιο δύσκολο να αγαπάς, προϋποθέτει μεταστροφή της εγωιστικά εκπαιδευμένης προσωπικότητάς μας κάτι τέτοιο. Όσο την αρνούμαστε τη μεταμόρφωση, η επιδημία της ανίας και της κατάθλιψης εξαπλώνεται, σαν φάντασμα στοιχειώνει τη ζωή μας. Λέγεται πως μελαγχολία είναι η αξόδευτη αγάπη."


Φαίνεται κάπως βαρύγδουπο αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι, αντιθέτως είναι από τα καλύτερα που διάβασα φέτος μέχρι τώρα. Η Βαμβουνάκη είναι γνώστης του αντικειμένου της ψυχολογίας και έχει και το μεγάλο προτέρημα να τα λέει "απλά και κατανοητά". Το δε καταπληκτικό είναι ότι αν και βαθιά θρησκευόμενη, δεν είναι κολλημένη και το συζητάει το πράγμα... Το βιβλίο μιλάει για όλα τα θέματα που μας απασχολούν και μας ταλαιπωρούν, για τις σχέσεις, τις φιλίες, τα βιώματα, τον έρωτα, τις νευρώσεις, τις σχέσεις με τα παιδιά μας, το Θεό, την αγάπη. Διαβάζεται πολύ εύκολα, όσο κι αν το θέμα φαίνεται πολύπλοκο, είναι πολύ συγκινητικό σε κάποιες στιγμές και βασικά σε κάνει να σκέφτεσαι αυτά τα πολύ μικρά πράγματα που αποτελούν την καθημερινότητά μας.

Αντιγράφω κάποια κομμάτια που μου άρεσαν:

"Ας παραδεχθούν οι γονείς, που προκειμένου να καμαρώνουν στους τρίτους για τις επιτυχίες των παιδιών τους, επιτυχίες συνήθως που οι ίδιοι ποτέ δεν κατάφεραν, τα πιέζουν με τους μύριους τρόπους που οι γονείς ξέρουν να πιέζουν, να εγκαταλείψουν τις κλίσεις τους, τη δουλειά που επιθυμούν να κάνουν και να σπουδάζουν πράγματα που απεχθάνονται, επειδή εκείνους τους κολακεύουν κοινωνικά. Τέτοια υπολογιστικά και φτηνά κριτήρια καταστρέφουν ζωές. Έχουν ευθύνη οι γονείς γι'αυτές τις καταστροφές, αλλά και τα ίδια τα παιδιά έχουν ευθύνη, αν κάτω από πίεση προδίδουν την κλίση τους, την αγάπη τους, σε τελευταία ανάλυση την ίδια τη μελλοντική ζωή τους. Λέμε και ξαναλέμε πως η ζωή ανήκει στους δυνατούς, τούτος είναι ο κανόνας της. Και δυνατός είναι ο καθένας μας σε κάποιες πτυχές που καλείται με ειλικρίνεια να αξιοποιήσει. Δεν ευτυχούμε αλλιώς."

Και βέβαια το καλύτερο κομμάτι του βιβλίου με τίτλο "Η Μαίρη στη χώρα των θαυμάτων" και την απόλυτη τελευταία φράση-ερώτηση: "Υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από το να κάνεις παιδιά καλύτερά σου?"

24/7/09

Cucina Povera...

Πολυδιαφημισμένο και άρκετα δύσκολο να κλείσεις τραπέζι. Προσπαθούσα εδώ και λίγο καιρό και τελικά καταφέραμε να πάμε μόλις χθές. Μέσα σ'εναν πεζόδρομο σχεδόν πίσω από Καλλιμάρμαρο, στην αρχή ξαφνιάζει η ατμόσφαιρα. Βέβαια χθες δεν ήταν και πολύ καλή ιδέα γιατί είχε 30 βαθμούς και ταλαιπωρηθήκαμε αρκετά- κοινώς σκάγαμε από τη ζέστη και δεν το απολαύσαμε. Βέβαια η αλήθεια είναι ότι καθόμασταν μισοί μέσα μισοί έξω και θα μπορούσαν να έχουν κλιματισμό αλλά ή δεν υπάρχει καθόλου ή απλά δεν τον είχαν ανάψει.
Το μαγαζί είναι πολύ όμορφα φτιαγμένο με λεπτομέρειες ιδιαίτερες- όπως βασιλικό μέσα σε tins από "Κύκνο", δύο τοίχους γεμάτους με τις ξύλινες τάβλες που κλείνουν τα κιβώτια των κρασιών και minimal στοιχεία.
Πάμε τώρα στα υπόλοιπα... Καταρχήν ξεκινάω από τη λίστα κρασιών η οποία ήταν πολύ καλή με πολύ ενδιαφέρουσες ετικέτες από όλον τον κόσμο. Δεινοί πότες και λάτρεις του κρασιού δοκιμάσαμε αρκετά κρασιά, τα οποία και συνδυάσαμε με το φαγητό. Ξεκινήσαμε με ένα Saunignon Blanc, συνεχίσαμε με ένα Colombard, ένα Riesling, ένα Bordeaux και για το τέλος ένα γλυκό Μανδηλάρι από τη Σαντορίνη, το οποίο όμως ήταν μετριότατο. Ο Γιάννης Καϋμένακης, πρώην sommelier του 48 είναι γνώστης του αντικειμένου και οι προτάσεις του ήταν αρκετά ενδιαφέρουσες. Όσον αφορά βέβαια στο φαγητό προσωπικά δεν τρελάθηκα. Ενώ τα πρώτα του ήταν αρκετά καλά- πολύ ωραία η τοματοσαλάτα, τα μπακαλιαράκια τα τηγανητά, η μελιτζάνα με ανθότυρο και φέτα- τα κυρίως ήταν μέτρια και πολύ αλατισμένα. Το μοσχαράκι με τα μακαρόνια είχε περισσότερο λάδι από ότι έπρεπε, το χοιρινό ήταν καλούτσικο, τα μπιφτεκάκια ήταν λίγο βαριά. Αυτό που ήταν πολύ καλό ήταν το συκώτι με το πετιμέζι και την ψητή πατάτα και τα γλυκά- προφιτερόλ, creme brulee και τάρτα με φρούτα. Τα φαγητά βέβαια αλλάζουν καθημερινά, ανάλογα με το τι προϊόντα φρέσκα υπάρχουν στην αγορά. Και για να είμαι δίκαιη επειδή όλα είναι συνάρτηση της τιμής, οι τιμές τους είναι πολύ καλές, μπορείς να φας με €30 το άτομο, πράγμα σπάνιο τη σήμερον ημέρα.
Η Cucina Povera είναι μια καλή πρόταση, με πολλά περιθώρια βελτίωσης. Η προσπάθεια όμως είναι άξια και γι'αυτό και μόνο αξίζει να την επισκεφτείτε.

Cucina Povera: Ευφορίωνος 13 & Ερατοσθένους, Παγκράτι. Τηλ: 210 7566008

21/7/09

Μύκονος...


Η Μύκονος είναι το αγαπημένο μου νησί...
Δεν ήταν πάντα όμως...Πριν χρόνια με παρακαλούσε ο Κωνσταντίνος να πάμε αλλά εγώ ήμουν ακάθεκτη. Δεν μου άρεσε χωρίς να την έχω δεί....
Αυτή η σχέση λοιπόν ξεκίνησε πολύ δειλά στην αρχή. Πρωτοπήγα το 2002 και από τότε κάθε μα κάθε καλοκαίρι σίγουρα θα πάω για 2-3 μέρες, ίσως και περισσότερο. Αυτό που λατρεύω στη Μύκονο- και πιστεύω σπάνια το βρίσκεις- είναι το γεγονός ότι έχεις άπειρες επιλογές, είτε για να χαλαρώσεις, είτε για να διασκεδάσεις, είτε για να ξεκουραστείς, είτε για να ξεσαλώσεις, και είναι απίστευτο ότι όλα αυτά μπορείς να τα κάνεις στο ίδιο μέρος.
Φέτος λοιπόν πήγαμε για 4 μέρες μέσα στον Ιούλιο και δεν τη χόρτασα καθόλου... Είδα όμως καινούργια μέρη και λέω να κάνω μία μικρή σούμα εδώ, σε περίπτωση που θέλετε να πάτε, να έχετε στο μυαλό σας και τις εναλλακτικές που θα σας προτείνω. Δεν πηγαίνω να υποκαταστήσω κανέναν οδηγό, γιατί Δόξα τω Θεώ υπάρχουν πολλοί για το νησί. Εγώ απλά θα πω την αποψή μου για μέρη στα οποία έχω κάνει μπάνιο, έχω μείνει κι έχω φάει, από κει και πέρα δεκτή κάθε παρατήρηση και συμπλήρωση.
Ας ξεκινήσω λοιπόν από τη διαμονή. Τα τελευταία χρόνια που πηγαίνουμε μένουμε στην πόλη, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν χρειαζόμαστε αυτοκίνητο για να πάμε οπουδήποτε και δη στο Σεμέλη. Ένα αρκετά καλό ξενοδοχείο, με πολύ ωραίο πρωϊνό, μέτρια δωμάτια και αρκετά καλό service, και δύο βήματα από το κέντρο. Είναι ακριβό βέβαια, μιλάμε για 350 € τη βραδιά... Έτσι είπαμε αυτή τη φορά να πάμε εκτός πόλης, για πιο φθηνά και διαλέξαμε το ξενοδοχείο Saint John στον Αι Γιάννη.... ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΤΙΚΟ!!. Δωμάτιο που το χρεώνανε 270€ τη βραδιά, με χαλασμένο air condition, που βρώμαγε και δεν μπορούσες να σταθείς στο δωμάτιο, υπαλλήλους που έρχονταν να σε ανεβάσουν στη reception και είχαν οδοντογλυφίδα στο στόμα, χωρίς wi-fi στο δωμάτιο (παλεύαμε με τα καλώδια..), ένα απαράδεκτο δωμάτιο, με κρεβάτι που όταν κουνιόταν ο ένας, ο άλλος ζαλιζόταν. Φύγαμε άρον άρον και πήγαμε στον Άγιο Στέφανο, στο Myconos Grace. Από το ένα άκρο στο άλλο. Το Grace είναι ένα από τα καλύτερα ξενοδοχεία που έχω μείνει στη ζωή μου. Το απόλυτο value for money. Ακριβό αλλά νιώθεις τουλάχιστον ότι σε σέβονται, ότι τα χρήματα που πληρώνεις ανταποκρίνονται πλήρως και στις απαιτήσεις σου. Άψογο προσωπικό, όλοι με το χαμόγελο, εκπληκτικό πρωϊνό, super δωμάτια, πολύ ωραία θέα. Είπαμε ότι από δω και πέρα μόνο εκεί θα μένουμε στη Μύκονο. Είναι γύρω στα 3 χιλιόμετρα από την πόλη, οπότε βολεύει και από αυτήν την άποψη.
Παραλίες: Ως γνωστόν η Μύκονος έχει πάρα πολλές παραλίες με καταπληκτικά νερά. Η πιο ωραία από άποψη φυσικής ομορφιάς είναι η Ψαρρού αλλά εμείς την έχουμε κόψει εδώ και χρόνια γιατί επικρατεί αυτό το κράτος εν κράτει με τις ξαπλώστρες (πρέπει να "λαδώσεις" για να κάτσεις κλπ), το οποίο είναι πολύ ενοχλητικό. Θα μπορούσε κάποιος βέβαια να μου πει ότι είναι θέμα προσφοράς και ζήτησης, οπότε το δέχομαι σ'αυτό το επίπεδο και απλά δεν πάω. Αγαπημένες παραλίες, η Λιά, το Αγράρι(με πολύ ωραία ταβερνούλα από πάνω), το Καλό Λιβάδι (αν κάτσεις στη μέση περίπου), ο Άγιος Στέφανος, ο Πάνορμος και λένε ότι πολύ ωρία είναι στον Άγιο Σώστη αλλά και στο Φωκό (δεν έχω πάει ακόμα γιατί δεν έχουν ξαπλώστρες και ομπρέλες και δεν είμαι και πολύ της ταλαιπωρίας). Του χρόνου όμως λέω να το προσπαθήσω...
Φαγητό: Τι να πρωτοπώ για το φαγητό?? Από ταβερνούλες της σειράς με πολύ ωραίο φαγητό μέχρι το εκπληκτικό Nobu Matsuhisa και την φετινή έκπληξη, το Coo, με αξεπέραστο φαγητό.
Πάνω από το Αγράρι, μία οικογενειακή ταβέρνα, με προϊόντα που καλλιεργούν μόνοι τους, πολύ ωραία μαγειρευτά και ψητά. Η κυρία Αντωνία, στην παραλία του Αγίου Στεφάνου με πρωτοποριακές γεύσεις και ωραίες μακαρονάδες. Το Matsuhisa στο ξενοδοχείο Belvedere, που αποτελεί και εμπειρία να δοκιμάσεις το μενού του (δεν έχει μόνο sushi, όπως πολλοί πιστεύουν) και την εκπληκτική μουσική lounge, που παίζει ένας γλυκύτατος ασπρομάλλης κύριος. Η Bandana στον Καλαφάτη για απλές γεύσεις, πίτσες και μακαρονάδες(φέτος κάναμε το λάθος και πήραμε Bistecca Fiorentina, η οποία δεν έλεγε τίποτα, αλλά anyway) και την απόλυτη κόλαση, το πεϊνιρλί σοκολάτα με μασκαρπόνε και καραμελωμένη ζάχαρη.
Γι'αυτό όμως που θέλω να μιλήσω είναι το Coo. Δεν περίμενα καθόλου να έχει τόσο εξαιρετική κουζίνα. Φοβερό sushi, τέλεια cocktails, και ένα αξεπέραστο burger από wagyu beef (ελπίζω να το γράφω σωστά). Αν βρεθείτε στη Μύκονο αξίζει να περάσετε για μια βόλτα.
Για ποτό δεν έχω να πω πολλά, καθότι γνωστά. Άρωμα, Άστρα, Galleraki
Κλείνοντας αυτό το ατελείωτο post, θα δώσω και μερικά tips για ψώνια, μιας και Μύκονος είναι, σίγα μη δεν ψωνίσετε...
Soho-soho, με καλύτερα ρούχα από ότι στην Αθήνα, πολύ περισσότερες επιλογές
Μαγαζάκι με σαγιονάρες δίπλα στον Καίσαρη με πολύ ωραίες σαγιονάρες δερμάτινες
Minas με κοσμήματα one of a kind, πολύ ιδιαίτερα σχέδια
Eccentrics με ψαγμένα παπούτσια ακριβούτσικα
Defile με ρουχαλάκια πολύ ιδιαίτερα και rock.
Αυτά τα ...ολίγα για τη Μύκονο, την παρεξηγημένη Μύκονο, που είναι και θα παραμείνει ένα από τα πιο ωραία μέρη στον κόσμο....

15/7/09

"Η Κλάρα στο μισοσκόταδο" του Σαμόθα, Εκδόσεις Πατάκη


Άμστερνταμ 2006. Η λεγόμενη υπερδραματική τέχνη, η οποία συνίσταται στη χρήση ανθρώπινων μοντέλων ως καμβάδων, βρίσκεται στο απόγειο της παντοδυναμίας της σε διεθνές επίπεδο, κάνοντας τις πιο προωθημένες μορφές καλλιτεχνικής έκφρασης να φαντάζουν ξεπερασμένες, και η πιο φιλόδοξη έκθεση του πιο μυστηριώδους εκπροσώπου της, του Ολλανδού Μπρούνο Βαν Τυς, είναι στα σκαριά. Και ξαφνικά ένα νεαρό μοντέλο, ένα δεκατετράχρονο κορίτσι που ήταν ο «ανθρώπινος καμβάς» στο έργο Ξεπαρθένεμα, στη Βιέννη, πέφτει θύμα φρικτής δολοφονίας. Η κινητοποίηση της αστυνομίας και του αυστριακού Υπουργείου Εσωτερικών σκοντάφτει στις πιέσεις του πανίσχυρου Ιδρύματος Βαν Τυς να μη γνωστοποιηθεί το έγκλημα στο κοινό, αφού η είδηση θα προξενούσε πανικό στα μοντέλα και δυσπιστία στους αγοραστές υπερδραματικής ζωγραφικής.

Αυτή είναι εν ολίγοις η ιστορία αυτού του αστυνομικού μυθιστορήματος- θρίλερ που ολοκλήρωσα λίγες μέρες πριν. Είναι από τα βιβλία που σίγουρα θα ήταν καλύτερο ως ταινία παρά ως βιβλίο, με την έννοια ότι έχει ένταση και εναλλαγές που φαίνονται τελείως διαφορετικά στην τηλεόραση παρά γραπτώς.. Έχει ένταση και κάτι το διαφορετικό, εφόσον προξενεί εντύπωση το πως τα ανθρώπινα σώματα γίνονται καμβάδες, και έργα τέχνης, που διακοσμούν σπίτια, γραφεία κλπ.

Παρόλα αυτά το μυθιστόρημα είναι κάπως αργό, εκεί που περιμένεις ότι κάτι θα συμβεί, ξαφνικά πλατιάζει και ξενερώνεις, με αποκορύφωμα το τέλος του βιβλίου, που είναι απολύτως προβλέψιμο, όπως ακριβώς θα περίμενες σε μία ταινία ανάλογου περιεχομένου. Δεν θα έλεγα πάντως ότι φημίζεται για τη γρηγοράδα και τη σπιρτάδα των κλασικών θρίλερ, ούτε ότι σε κρατάει σε τρελή αγωνία και δε μπορείς να το αφήσεις από τα χέρια σου μέχρι να δεις τι θα συμβεί παρακάτω.

Είναι μάλλον ένα μέτριο, προβλέψιμο βιβλίο, με πολύ ενδιαφέρον θέμα, που δε θα χάσετε και πολλά αν δεν το διαβάσετε.

7/7/09

Λευκάδα...


Αποφάσισα να γράψω για τη Λευκάδα, όσο πιο αντικειμενικά μπορώ, γιατί τη θεωρώ πατρίδα μου και την πατρίδα την αγαπάς πάντα και πολλές φορές αυτό επηρεάζει την κρίση σου....
Καταρχήν πρόκειται για ένα νησί με ευκολότατη πρόσβαση (αυτό είναι και καλό και κακό). Ειδικά με το κομμάτι της Ιονίας οδού που παραδόθηκε τώρα- από το Μεσολόγγι μέχρι την Αμφιλοχία- από την Αθήνα είναι μόλις 31/2 ώρες. Η πρώτη εντύπωση όταν μπαίνεις δεν είναι και η καλύτερη. Στο νησί λόγω αυξημένης σεισμικής δραστηριότητας είναι όλα τα σπίτια επενδυμένα από ελενίτ, το οποίο δεν είναι ότι ομορφότερο έχεις δει... Αυτό που πραγματικά αξίζει είναι οι παραλίες του, το φαγητό, η ολοκαίνουργια μαρίνα με τα σκάφη και τα ιστιοπλοϊκά και η περαντζάδα στο λιμάνι.
Οι πιο πολλές παραλίες είναι γνωστές από τα περιοδικά.. Πόρτο Κατσίκι, Εγκρεμνοί, Κάθισμα, Αγιος Νικήτας.
Το Πόρτο Κατσίκι είναι η εντυπωσιακότερη από όλες, μέ έναν βράχο να κρέμεται κυριολεκτικά πάνω από την παραλία, με αρκετό κόσμο και αρκετά εύκολη πρόσβαση, αξίζει να τη δει κανείς.
Η ωραιότερη από όλες όμως είναι οι Εγκρεμνοί. Αρκετά δύσκολη πρόσβαση, 300 σκαλιά να κατέβεις και μετά να τα ανέβεις, όταν όμως φτάσεις αποζημιώνεσαι πλήρως... Καταγάλανα νερά, λευκό βότσαλο και λίγος κόσμος- γιατί που να κατέβουν οι οικογένειες με παιδάκια??-
Το Κάθισμα είναι πολυ ωραίο, ένα τεταρτάκι από την πόλη, αλλά δυστυχώς μαζεύει και τον κάθε πικραμένο, ειδικά τον Αύγουστο. Έχει γεμίσει και beach bar της κακιάς ώρας, οπότε καλό είναι για μια φορά. Αυτό που αξίζει στην περιοχή αυτή είναι να πάει κανείς στον Άγιο Νικήτα και με καραβάκι να περάσει στην παραλία των Μύλων. Επίσης στον Άγιο Νικήτα έχει πολύ ωραίες ταβερνούλες και cafe.
Μέσα στην πόλη παραλίες που πάνε οι ντόπιοι και είναι πολύ καλές, είναι το Κάστρο και ο Αι Γιάννης
Για φαγητό στην πόλη είναι η κλασική "Φρύνη στο Μώλο" με ωραίες σαλάτες, τυροκροκέτες και ψαρικά (όχι ψάρια), η Μαργαρίτα, με πολύ ωραίο ψάρι (αν πετύχετε μπακαλιάρο να τον φάτε οπωσδήποτε), γαριδόμακαρονάδα, αλλά και ωραία ψητά και μαγειρευτά, και το Θυμάρι με πιο gourmet κουζίνα και πολύ ωραίο περιβάλλον. Εκτός πόλης αξίζει ο Μηνάς στη Νικιάνα (φοβερό ψάρι), ο Πανταζής (Νικιάνα), με πολύ ωραία μαγειρευτά και ψάρι, ο Γιάννης στη Λυγιά (χάλια περιβάλλον αλλά φαγητό super).
Το Νυδρί προσωπικά δε μου αρέσει καθόλου, είναι φουλ στον άσχημο τουρισμό(Άγγλοι, μπύρες κλπ.), χωρίς κανένα ιδιαίτερο χρώμα...
Σε ότι αφορά τη διαμονή, το καλύτερο resort του νησιού είναι το Ionian Blue, 5άστερο ξενοδοχείο, αμφιθεατρικά χτισμένο, σχεδόν κρεμασμένο πάνω από τη θάλασσα. Δυστυχώς όμως υστερεί σε πολλά θέματα. Το service είναι πολύ μέτριο, έχει αρκετά θέματα συντήρησης ( αλλάξαμε 3 δωμάτια γιατί σε όλα έσταζε το air condition), και ενώ η πισίνα είναι δίπλα στο beach bar, αν θελήσεις να φας μπορείς να παραγγείλεις μόνο τόστ....
Άλλο ωραίο ξενοδοχείο είναι το Porto Galini, επίσης στην περιοχή της Νικιάνας, το Κονάκι στη Λυγιά- ιδανικό και για παιδιά γιατί έχει πολύ ωραίους κήπους και πολύ καλά δωμάτια.
Υπάρχει πάντα βέβαια και η λύση των ενοικιαζόμενων δωματίων, με κουζινούλα και τα συναφή...
Πριν κλείσω αυτό το ατελείωτο post, θέλω να αναφέρω ότι η Λευκάδα είναι ιδανική για όσους διαθέτουν, ή μπορούν να νοικιάσουν βάρκα, σκάφος, ιστιοπλοϊκό... Τα νερά τις περισσότερες φορές είναι ήρεμα, οι κολπίσκοι( Πόρτο Λεόνε, Δεσίμι, Σκορπιός) που μπορείς να κολύμπήσεις δεν υπάρχουν, και πραγματικά αξίζει να επισκεφτεί κανείς το Μεγανήσι- στο οποίο πάς μόνο με σκάφος, να περπατήσει και να φάει στην ταβέρνα του Ερρίκου!!! Μοναδική εμπειρία...